บทที่ 197

โรสก้มหัวของเธอ เห็นได้ชัดว่าเด็ก ๆ เป็นคนกระทำผิด แต่ทำไมเธอถึงถูกว่ากล่าวตักเตือนแทน?

“ฉันผิดเอง ท่านอาเรส” เธอตอบอย่างอ่อนแรงด้วยท่าทางสุภาพ

รอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของเจย์ เขานึกถึงใบหน้าของแองเจลีนในวัยเยาว์เมื่อเธอถูกเตือนสติ เช่นเดียวกับที่โรสแสดงตอนนี้เธอจะก้มหัวและดูราวกับว่ามันเป็นจุดจบของโลก เธอจะฟังด้วยความกลัวและความกังวลใจเมื่อเขาตำหนิเธอ

เจย์จ้องมองไปที่เด็ก ๆ ตัวน้อยและตำหนิอย่างรุนแรง “ไปเถอะ เราจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้”

ร็อบบี้น้อยและเจนส์เดินตามหลังพ่อเหมือนซอมบี้เดินสองตัว ถอนหายใจอย่างหดหู่

โรสจับมือของเซ็ตตี้ที่น้ำตาไหลและเดินตามเขาไปอย่างกระสับกระส่าย

เมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน เจย์ก็นั่งบนโซฟาอย่างเงียบ ๆ เขาไขว้ขาเรียวยาวขณะจ้องมองไปที่เด็ก ๆ ตัวน้อยสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเข้ม

โรสยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขา ดูเหมือนสัญญาณไร้สายที่แรงที่สุด

แม่และลูกสามคนกำลังหยุดนิ่ง ก้มศีรษะและจ้องมองที่นิ้วเท้าของพวกเขา พวกเขากลัวเกินกว่าที่จะมองเข้าไปในดวงตาของเขา

“เงยหน้าขึ้น” เจย์สั่งอย่างเย็นชา

พวกเขาสี่คนเงยหน้าขึ้นพร้อมเพรียงกัน สายตาที่น่าสงสารของพวกเขาตกอยู่ในดวงตาของเจย์และเขาพบว่ามันทั้งตลก และน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน

“ไปโรงเรียนจะทะเลาะสู้รบกันเหรอ?” เจย์ใช้วิธีกลับตัวเพื่อนำทางลูก ๆ

เจนสันและร็อบบี้น้อยส่ายหัว

“เราส่งลูกไปโรงเรียนเพราะต้องการให้ลูกเรียนรู้ความสามารถในการจัดการกับความพ่ายแพ้เมื่อเพื่อนร่วมชั้นยั่วยุลูก ลูกจะทะเลาะกันเมื่อเพื่อนร่วมชั้นดูถูกลูก ลูกจะพูดรุนแรงกลับไปหลังจากทำเสร็จอย่างที่ต้องการแล้ว ลูกก็เป็นเพียงกลุ่มหมาป่าที่ไม่มีมุมมองที่ชัดเจนเกี่ยวกับตัวลูกเองและอยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่น ลูกต้องการมีชีวิตแบบนั้นใช่ไหม?”

เจนส์และร็อบบี้น้อยส่ายหัวแรง ๆ

“บอกพ่อมาสิ ลูกจะทำอย่างไรถ้าลูกพบปัญหาที่คล้ายกันในอนาคต?”

“ผมจะไม่สนใจมัน” ร็อบบี้น้อยพูด

“ผมจะกลายเป็นคนที่โดดเด่นและทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่แมลงวันจะไม่มาหาผม” เจนสันกล่าว