บทที่ 199

โรสมองไปที่ฌอนด้วยความประหลาดใจ “เขามาทำอะไรที่นี่?”

เจย์ดูพูดไม่ออก เขาหันหน้ามาและถามโรสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอไม่ใช่เป็นคนที่เชิญเขามาเหรอ?”

โรสส่ายหัว “ไม่ใช่ฉัน”

ความเย็นจัดในดวงตาของเจย์จางหายไปเล็กน้อย ขายาวและเรียวของเขาก้าวไปข้างหน้าในขณะที่เขาเดินออกจากประตูเหล็กระหว่างกำแพงอิฐลายดอกไม้ด้วยท่าทางที่น่ากลัว

เมื่อฌอนเห็นเจย์ เขายืนตัวตรงและมองไปที่เจย์ด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์

“ฌอน นายพยายามจะเข้ามาหาผมหรือเปล่า? ทำไมนายถึงยืนอยู่หน้าประตูของผมแต่เช้าเลย?” ดวงตาประกายที่น่าหลงใหลของเจย์เต็มไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

รอยยิ้มพราวของฌอนหายไปอย่างไร้ร่องรอย “คุณอาเรส นายไม่ใช่เหตุผลว่าทำไมวันนี้ผมจึงมาอยู่ที่บ้านของอาเรส ผมมาที่นี่เพื่อคุณลอยล์คนสวย”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็เหลือบไปมองโรสอย่างยั่วยวนที่กำลังตามหลังมาอย่างใกล้ชิด

โรสรู้สึกอายมากจนกระวนกระวายที่จะขุดหลุมฝังดินเพื่อตัวเอง

เจย์หันกลับมาและจ้องไปที่โรสอย่างนิ่ง ๆ สังเกตวิธีที่เธอแสดงท่าทีกับสิ่งต่าง ๆ เรื่องนี้

โรสถามอย่างสงสัย “มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า? ถึงมาที่นี่”

ใบหน้าที่ร่าเริงและมีเสน่ห์ของฌอนบ่งบอกถึงความน่าอาย เขาแตะจมูกของเขาอย่างเขินอายและพูดด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย “เมื่อผมเห็นคุณในวันนั้น คุณลอยล์ ความงามของคุณทำให้ผมตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ความเงียบสงบของคุณทำให้ผมหมดกำลังใจอย่างมาก คุณลอยล์สาวงามไม่กี่คนที่ไม่ได้มาจากชื่อเสียงและความมั่งคั่ง นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจมาหาคุณ”

เจย์เลิกคิ้วอย่างมีเสน่ห์ ...

ในใจของเขา เขาสงสัยว่าโรสเป็นคนที่ดีอย่างที่ฌอนอธิบายไว้หรือไม่

ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นจุดเด่นของโรสเมื่อเขามองเธอครั้งแรก?

โรสปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิง “ฉันขอโทษมาก ๆ คุณเบลล์ แต่คุณไม่ใช่คนที่ฉันชอบ”

ความพ่ายแพ้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฌอน “คุณชอบแบบไหน คุณลอยล์?”

โรสก้มหัวของเธอ ผู้ชายที่เธอชอบกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอกลัวที่จะยอมรับแล้วพูดออกไปเพราะเขาดูถูกเธอไว้มาก