บทที่ 225

เมื่อเขาเอื้อมมือไปคว้าผ้า ทันใดนั้นโรสก็พลิกตัวและคลุมกระดานวาดภาพทั้งหมดด้วยร่างของเธอ มือของเธอกำผ้าแน่น

“คราวนี้เธอวาดรูปลามกอะไรเนี่ย?” เจย์หมอบอยู่ตรงหน้าเธอและถามอย่างสงสัย

โรสเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดอย่างอาย ๆ "ทักษะการวาดภาพของฉันแย่มาก ฉันไม่อยากให้นายเห็น"

ทันใดนั้นเจย์ก็อุ้มเธอด้วยมือทั้งสองข้างของเขา ใบหน้าของเธอซีดลงจากความตกใจ แม้ว่าเธอจะกอดกระดานวาดภาพไว้แน่น

ยิ่งโรสจับกระดานวาดภาพแน่นขึ้น เจย์ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น

"ไปกันเถอะ" เจย์พยายามอย่างเต็มที่ที่จะกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อเขาเห็นการแสดงออกของโรสราวกับว่าชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับการไม่แสดงภาพวาดให้เขาเห็น

ทันใดนั้นเขาก็วางเธอลงและหันหน้าเธอขึ้น

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธออย่างรู้สึกสนุก ริมฝีปากของเขากำลังจะสัมผัสเธอ และเขาสามารถลิ้มรสความกังวลใจของเธอได้

มือของเขาดึงกระดานวาดภาพออกจากการจับของเธอทันที เขาวางเธอลงบนพื้นและฉีกผ้าสีขาวที่คลุมกระดานวาดภาพออก

บนกระดาษที่ตัดกับกระดานวาดภาพเป็นภาพร่างของชายคนหนึ่งที่ไม่มีใบหน้า ชายสวมเสื้อยืดสีขาวและมีผมยาวสีดำสลวย บนนิ้วเรียวของเขามีแหวนดอกโคลเวอร์สี่แฉก

เขาสามารถเห็นได้ว่าการวาดภาพนั้นเป็นรูปเด็กที่อายุน้อยกว่าเขา แม้ว่าจะไม่มีใบหน้าก็ตาม

ภาพวาดนั้นเหมือนจริง

ศิลปินต้องเก่งระดับฝีมือจริง ๆ

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือการวาดภาพนั้นทำได้ชัดเจนในสไตล์ของแองเจลีน

เจย์จ้องมองโรส เธอที่กำลังมองเขาอย่างไม่สบายใจ

หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ความสงสัยทั้งหมดของเขาหายไป

เธอเป็นแองเจลีนอย่างแท้จริง!

แองเจลีนของเขา!

ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้!

“ทักษะของเธอไม่เลว” เขากล่าวชมเธอ พยายามซ่อนความดีใจไว้ในใจ