บทที่ 24

เจ้าตัวแสบทั้งคู่ค่อย ๆ ย่องแอบไปยังหลบด้านหลังของบันไดชั้นสอง พลางลอบมองสถานการณ์ด้านล่างระหว่างโรสและเจย์

ส่วนทางด้านของโรสนั้น หญิงสาวพยายามอดทนในการโต้วาทีครั้งนี้ง

“ท่านอาเรสคะ คุณมักจะจับผิดทุกการกระทำของฉันและไม่เคยพอใจเลยซักครั้ง ไม่ว่าฉันจะทำอะไร แล้วตัวคุณล่ะคะ? คุณปล่อยให้ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ไปรับไปส่งลูกของคุณอย่างหน้าตาเฉย คุณเคยคิดบ้างไหมคะ ว่ามันจะส่งผลอย่างไรต่อลูกของคุณบ้าง?”

“โรส แนวคิดของฉันมันเหมาะสมแล้ว ฉันไม่ต้องการความคิดเห็นของเธอ แล้วก็นะ ผู้หญิงเหล่านั้นที่เธอพูดถึง ก็คือคนที่เจนสันรู้จักทั้งนั้น เธอต่างหากคือคนที่มีแต่ความคิดแย่ ๆ ไม่ใช่หรือไง?” ร่างสูงกล่าวอย่างโมโห

“แล้วแนนซี่คือใคร? เธอเกี่ยวข้องอย่างไรกับเจนสัน?”

“โรส เธอไม่มีสิทธ์ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉัน”

“ฉันไม่สนใจว่าชีวิตของคุณจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยช่วยคิดซักนิดก่อนจะเลือกใครมาเป็นคู่ชีวิต ไม่ใช่หาแม่เลี้ยงคู่กรรมให้เจนสัน แล้วถ้าคุณคิดอยากจะมีทายาทอีกซักคน คุณจะอดทนจนกว่าจะถึงเวลาที่เจนสันพร้อมสำหรับ ลูกอีกคน ของคุณได้ไหม?”

คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย “ใครบอกเธอว่าฉันจะมีลูกกับแนนซี่?”

โรสจึงเอ่ย “ก็คุณแนนซี่คนนั้นนั่นแหละ”

ร่างสูงพยักหน้า “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกเจนสันเอง ว่าฉันสัญญา จะไม่มีคำว่าพี่น้องให้เจนสันและฉันจะไม่มีทายาทอีกตลอดชีวิต”

หญิงสาวได้แต่ยืนฟังอย่างพูดไม่ออก ก่อนจะอึกอัก “ระวังคำพูดของคุณไว้ คุณยืนยันอะไรไม่ได้หรอก ถ้าหากในอนาคตเจนสันรู้ว่าก็มีพี่น้องล่ะ?”

ชายหนุ่มถอนหายใจ “เธอคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนเธอหรือไง? โกหก นอกใจ หลอกลวงการเสียชีวิต แถมไอ้เรื่องบ้า ๆ ที่ตามมาพวกนั้นอีก ? โรส ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าคนอย่างเธอจะสอนเด็กคนหนึ่งได้จริง ๆ เหรอ พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้ว”

โรสพูดอะไรไม่ออก “…”

—

เด็กทั้งสองที่นั่งแอบฟังอยู่บนชั้นสองต่างพากันครุ่นคิด

เด็กน้อยร็อบบี้ลากเจนสันเข้าไปในห้อง ร่างเล็กทั้งตกใจ ดีใจ และวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน

“เจนสัน เราสองคนหน้าตาเหมือนพ่อของนายเป๊ะ ๆ เขาต้องเป็นพ่อของฉันด้วยอย่างแน่นอน แต่ขอร้อง อย่าบอกพ่อว่าฉันมาที่นี่ โอเคนะ? ฉันคิดว่าพ่อน่าจะมีปัญหากับแม่ ถ้าเขารู้ว่าฉันเขามาที่นี่ เขาต้องเกลียดแม่แน่ ๆ เลย”