บทที่ 25

”ได้เลย” เจนสันเอ่ยพลางพนักหน้า

เด็กน้อยร็อบบี้เดินลงไปยังชั้นล่าง เมื่อโรสและเจย์ได้ยินเสียงฝีเท้าน้อย ๆ การโต้เถียงที่เกิดขึ้นพลันเงียบหายไปในทันควัน

เด็กน้อยเดินไปยืนหยุดท่ายกลางผู้ใหญ่ทั้งสอง เขามองไปที่ดวงตาคู่สวยที่แดงเรื่อของแม่ พร้อมหันกลับมามองชายที่ได้ชื่อว่าพ่อ ร่างเล็กจึงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศคลุกกรุ่นที่แผ่ออกมาจากผู้เป็นพ่อ

ร็อบบี้ไม่เคยคิดเลยว่าเจ้านายตัวร้ายที่คอยกลั่นแกล้งแม่ของเขาจะกลายเป็น คุณพ่อที่ตัวเขานั้นถวิลหาอยู่ทุกวันทุกคืน

แม้ว่าคุณพ่อจะดูน่าภูมิฐาน หล่อเหลาและร่ำรวย แต่คนที่เอาใจใส่เลี้ยงดูเขาอย่างดีที่สุดในโลกกลับกลายเป็นคุณแม่ เขาไม่มีวันยอมให้ใครมากลั่นแกล้งแม่ของเขาเป็นแน่ แม้กระทั่งพ่อก็ตาม

“เจนสัน ลูกมาทำอะไรข้างล่างนี่? รีบขึ้นไปด้านบนซะ คุณแนนซี่จะเป็นคนพาลูกไปโรงเรียน” เจย์ปรายตามองก่อนจะเอ่ยกับเจนสัน ก่อนจะขมวดคิ้ว เขาคิดว่าเขาเห็นการต่อต้านเกิดขึ้นภายในแววตาของลูกชายตัวน้อย แค่แวบเดียวในแววตานั้น

ซึ่งนั้น คือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ร็อบบี้น้อยเดินตรงไปยังผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

เจย์ชะงักในทันที

เจนสันมักจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตังเองเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เก็บความรู้สึกเหล่านั้นได้ ทว่าวันนี้ดูเหมือนว่าลูกของเขากำลังเก็บมันไว้ไม่ได้เสียแล้ว!

“คุณพ่อครับ ผมไม่อยากไปโรงเรียนกับคุณแนนซี่ ผมอยากไปกับเธอ” เจนสัน ชี้นิ้วเล็ก ๆ ไปยังโรสที่ยืนอยู่ตรงหน้า นั้นทำให้เจย์แทบจะลมจับ

ร่างสูงค่อย ๆ ลูบหัวของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา “เจนสัน คุณลอยล์จำเป็นต้องกลับบ้านไปทำธุระบางอย่าง เธอจำเป็นต้องกลับโดยเร็ว เพราะฉะนั้น เจนสัน บอกลาคุณโรสก่อนสิ”

เด็กน้อยหันกลับมามองแม่ของตน ในตาคู่สวยยังคงเต็มไปด้วยหยดน้ำ เมื่อวานคุณแม่บอกว่าเธอต้องทำงานนี้เท่านั้น แต่คุณพ่อกลับพยายามหาทางไล่คุณแม่ออกท่าเดียว

ร็อบบี้น้อยเดินไปยังร่างบางพลางยื่นมือเล็ก ๆ นั้นไปจับที่นิ้วเรียวของหญิงสาว เด็กน้อยเริ่มออดอ้อน “คุณโรสครับ อย่าไปเลยนะ ผมอยากไปโรงเรียนพร้อมคุณจริง ๆ ได้โปรด นะครับ?”

ร่างสูงของเจย์ได้แต่ยืนนิ่งเมื่อเห็นการกระทำของลูกชาย

นั้นคือครั้งแรกที่เจนสัน จะพูดจาด้วยน้ำเสียงและกริยาออดอ้อนน่าเอ็นดูเช่นนี้

หญิงสาวเช็ดน้ำตาของเธอ ‘เกิดอะไรขึ้นกันนะ? ทำไมร็อบบี้น้อยของเธอถึงมาอยู่ที่นี่แทนเจนสันได้ละ’