บทที่ 242

”แม่ขอโทษนะฌอน แม่ไม่อยากทิ้งลูกไว้ข้างหลัง แต่โรคประสาทของแม่แย่ลงในแต่ละวันแม่กลัวว่าจะทำร้ายลูก ให้อภัยแม่ที่ทิ้งลูกไปด้วย”

ย้อนกลับไปตอนนั้นเขายังไม่เด็กหรือแก่เกินไป เขาอยู่ในช่วงวัยไม่เชื่อฟัง

เขาเป็นเด็กที่น่ารังเกียจที่สุดในโรงเรียน และเขามักจะมีปัญหากับการต่อสู้และการละทิ้งหน้าที่การเรียน ทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนเกเร แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อแม่

พ่อของเขามักมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น ๆ บรรดานายหญิงของเขาจะโทรหาแม่ของเขาทางโทรศัพท์ทุกวันและทำให้เธอเสียใจด้วยวาจาแย่ ๆ

แม่ที่ใจดีและอ่อนโยนของเขาไม่สามารถทนต่อความเครียดได้และในที่สุดก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าและโรคประสาท

สุขภาพของเธอล้มเหลวและอารมณ์ของเธอแย่ลง

เขาคิดว่าเมื่อแม่บอกว่าเธอจะ ‘จากไป’ เธอจะหนีออกจากบ้านเหมือนอย่างที่เคยทำ

เขาไม่คาดคิดว่านั่นคือจดหมายลาตาย แม่กระโดดลงจากตึกสูงหลังจากเขียนมัน

…

“พวกเขาฆ่าแม่ของผม โรส ตั้งแต่นั้นมาผมไม่สามารถหยุดคิดที่จะแก้แค้นได้แม้จะอยู่ในความฝันก็ตาม” ฌอนพูดอย่างไม่พอใจ

เขาฟังราวกับว่ากำลังเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนอื่น

โรสวางแผนที่จะแก้ตัวพูดคุยเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วแล้วรีบกลับไปเพื่อที่เธอจะได้ทำอาหารเย็นให้กับเซ็ตตี้ แต่เธอก็ตกใจกับคำสารภาพที่กะทันหันของฌอน

เธอรู้สึกสงสารเขาจากการเล่าเรื่องทรมานใจกับสิ่งที่เขาเจอในอดีต เขานอนขดตัวอยู่บนโต๊ะเหมือนลูกแมวที่น่าสงสารซึ่งต่างจากตัวตนที่ร่าเริงของเขา

“ฌอน ถ้าคุณคิดว่าการทำอะไรบางอย่างสามารถทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น คุณก็ควรทำ อย่างไรก็ตาม คุณไม่ควรปล่อยให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณมาบังตาด้วยการแก้แค้น”

ฌอนพยักหน้าและพูดเบา ๆ “ผมไม่เคยคิดที่จะเอาชีวิตพวกเขา ผมแค่คิดถึงแต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก่อนที่พ่อจะเริ่มก่อตั้งบริษัท เบล พวกเรายากจน พ่อแม่ของผมต้องทนทุกข์กับความยากลำบาก

“ผมแค่อยากให้บริษัท เบล กลับสู่สภาพเดิม ผมอยากให้พ่อกลับไปสู่ความยากจน ผมอยากให้เขาดูว่าจะมีใครเต็มใจที่จะอยู่เคียงข้างเขาโดยปราศจากความร่ำรวยและความเย้ายวนใจของเขา”