บทที่ 243

“ทำไมนาย… ยังไม่นอนอีกล่ะ ท่านอาเรส” โรสอยากถามเขาว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่บ้านเช่าของเธอ แต่เธอก็รู้ได้อย่างรวดเร็วว่าบ้านหลังนี้เป็นของเขาไปแล้ว

“โรส เธอเพิ่งละเลยลูก ๆ ของเธอเพราะเธอไปเดทกับผู้ชายคนอื่นมาใช่ไหม?” เจย์พูดเสียงแหบ

เขาคีบบุหรี่ระหว่างนิ้วของเขาบนที่เขี่ยบุหรี่ เอาปลายเขี่ยบุหรี่เข้าไปข้างใน และยื่นไปที่โรส

โรสตกใจมากเมื่อเห็นกองก้นบุหรี่อยู่ในที่เขี่ยบุหรี่

เขารอเธอมานานแค่ไหนกัน?

“ท่านอาเรส” เธอเดินมาและอธิบายกับเขาว่า “ฉันอยากกลับมาก่อนหน้านี้เพื่อดูแลเด็ก ๆ แต่วันนี้คุณเบลรู้สึกไม่ค่อยสบายใจและในฐานะเพื่อนของเขา ฉันคิดว่าฉันจะอยู่คุยกับเขา…”

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค ความโกรธเกรี้ยวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเจย์ “ผู้ชายขี้ขลาดหลายคนต้องทนทุกข์ทรมานจากความเศร้าและจิตใจที่พังทลายทุกวัน โรส ลอยล์ เธอจะคุยกับพวกเขาทั้งหมดหรือไงกัน?”

เขาบอกเป็นนัยว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โลภขี้ใจออ่อนไปทั่ว

ดวงตาของโรสเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยน้ำตา แม้ว่าเธอจะยังคงเถียงอย่างท้าทาย “ท่านอาเรส นายไม่รู้หรอกว่าชีวิตของฉันลำบากแค่ไหน พ่อแม่และสามีของฉันทิ้งฉันไป คุณเบลเป็นเพื่อนที่จะช่วยฉันในเวลาที่ฉันต้องการ และฉันก็ให้ความสำคัญกับมิตรภาพของเขา ฉันหวังว่านายไม่ทำให้มิตรภาพของเราแปดเปื้อนด้วยความคิดที่เสื่อมทรามของนายหรอกนะ”

เจย์สูญเสียการตอบกลับ

‘ฉันกำลังทำอะไร? ฉันหึงอยู่งั้นเหรอ?

‘เพียงเพราะฉันไม่พอใจที่โรสไปเดทกับฌอน ฉันพยายามพูดทำให้เธอดูเสื่อมเสียเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นสินะ?’

เจย์สงบลงเมื่อเห็นไหล่ของโรสที่สั่นสะท้านด้วยความโกรธ

“มันดึกแล้ว เธอควรไปพักผ่อน” เขาพูดอย่างอ่อนแรง

เขาหยิบเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาบนโซฟาแล้วค่อย ๆ เดินไปที่ประตูหน้าบ้าน

โรสหลับตาถอนหายใจแล้วค่อย ๆ หันกลับมา “ดึกมากแล้ว ท่านอาเรส คืนนี้นายอยู่ที่นี่ไหม?”

ร่างกายของเจย์สั่นสะท้าน ทันใดนั้น เมฆดำทะมึนที่อยู่เหนือเขาก็หายไป และทุกอย่างก็สดใสและมีแดดอีกครั้ง