บทที่ 254

ความสงสัยที่เกิดขึ้นในดวงตาของแม่เซเวียร์

เมื่อเด็กสองคนถูกลากจูง เจย์ อาเรส วิ่งไปจนสุดทางแยกที่ซึ่งเขาพบว่าโรสเดินไปอย่างไร้จุดหมายพร้อมกับเซ็ตตี้น้อยในมือข้างหนึ่งและกระเป๋าเดินทางของเธออีกใบ

“นั่นคือแม่!” ร็อบบี้น้อยแทบจะร้องโหยหวนด้วยความตื่นเต้น

เจย์ อาาเรส ปิดปากขณะที่เขากระซิบกับเด็ก ๆ ว่า “ตอนนี้เราต้องซ่อนตัวไว้ก่อน เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องกลัวแม่หายไปไหนอีก โอเคไหม?”

ร็อบบี้น้อยรีบกดมือปิดเข้าที่ปากของเขาเช่นกัน “แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ คุณพ่อ?”

“ตามแม่ไปอย่างลับ ๆ กันเถอะ”

“ตกลง”

เมื่อมาถึงที่พักแห่งหนึ่งของบริษัทเซเวียร์นั่นคือ — โรงแรมเลอ เลเชอร์ ดูว์ เทมส์ เปอร์ดู โรส ลอยล์ ได้เตรียมบัตรประจำตัวของเธอและจองห้องเดี่ยวสำหรับคืนนี้

หลังจากแน่ใจว่าโรสขึ้นไปบนห้องของเธอแล้วเจย์ อาเรสก็พาทั้งร็อบบี้น้อยและเจนสันเข้าไปข้างใน

เจย์ อาเรส ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ร็อบบี้น้อยเพื่อช่วยดึงดูดพนักงานผู้หญิงที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ด้วยความน่ารักของเขา “เฮ้ แม่สาวน้อย ผมอยากอยู่ห้องข้าง ๆ ผู้หญิงสวยตรงนั้นตั้งแต่ตอนนี้เลย”

เจย์ อาเรสตกใจ แน่นอนว่า เขาสั่งให้ร็อบบี้น้อยทำอะไรบางอย่าง เพียงหาวิธีแย่งขอหมายเลขห้องของโรสจากแผนกต้อนรับส่วนหน้าเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคาดหวังว่าลูกเขาจะทำในลักษณะนี้

ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับจะทำงานอย่างถูกต้องได้อย่างไรเมื่อเห็นชายหนุ่มสามคนที่น่าสนใจและน่าทึ่งอยู่ตรงหน้าพวกเธอ?

“รบกวนเซ็นลายเซ็นของหนูให้กับแม่สาวน้อยคนนี้หน่อยค่ะ และความปรารถนาของคุณที่จะได้ห้องใกล้ผู้หญิงสวยจะเป็นการจัดการจากการให้ข้อมูลกับเรา”

ร็อบบี้น้อยพยักหน้า

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะเซ็นชื่อของตัวเองเมื่อพนักงานต้อนรับหยิบทิชชู่ออกมาร็อบบี้น้อยก็เซ็นชื่อด้วยชื่อใหม่ที่เขาคิดขึ้นมานั่นคือ โรบิน!

เมื่อเห็น เจย์ อาเรส ก็ตะลึงด้วยความภาคภูมิใจในสติปัญญาของลูกชาย

เขาค่อนข้างมีความฉลาดในความคิดเพื่อปกป้องความปลอดภัยและไม่ใช้ข้อมูลชื่อจริงอีกด้วย!