บทที่ 253

หลังจากสตาร์ทรถ เจย์ อาเรส ก็ขับรถไปตามทิศทางของสนามบินเพื่อเปลี่ยนจุดหมายปลายทางหลังจากได้รับโทรศัพท์จากเกรย์สันอย่างกะทันหัน

“ท่านประธาน มีใครบางคนรายงานว่ามีคนเห็นโรส ลอยล์ บริเวณทางเข้าของเอมิเนนท์ ออเนอร์ อย่างไรก็ตาม เธอเห็นที่นั่นเพียงชั่วครู่ก่อนที่เธอจะหายตัวไปอีกครั้ง นั่นคือเบาะแสสุดท้ายของ โรส ลอยล์ ที่เรามี กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หนึ่งชั่วโมงที่แล้วเราพรากจากเธอไป”

“เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว ค้นหาต่อไป!” เขาวางสายโทรศัพท์ เจย์ อาเรส กลับรถและขับรถไปในทิศทางของเมืองนางแอ่นทันที

พูดตามตรง ไม่มีการรับประกันว่าโรส ลอยล์ จะอยู่ในเมืองนกนางแอ่น เจย์เพียงแค่คิดว่าเนื่องจากเธอยังไม่ยอมแพ้กับบริษัท เซเวียร์ เธออาจจะแวะไปเยี่ยมปู่ของเธอซึ่งก็คือปู่เซเวียร์อย่างแน่นอน

แม้ว่าเมืองนกนางแอ่นจะอยู่ห่างจากเมืองอิมพีเรียล 120 กิโลเมตร แต่เจย์ อาเรส ก็ไปถึงที่นั่นได้ภายในเวลาไม่ถึง 40 นาที

ดังนั้น เมื่อเหยียบคันเร่งแรงเกินไปเล็กน้อย เจย์ อาเรส จึงปล่อยให้เด็ก ๆ เกาะกันด้วยความกลัว

เจย์หันไปรอบ ๆ เพื่อมองลูก ๆ ของเขา เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม “ไม่ว่าลูกจะเห็นใครก็ตาม อย่าลืมมารยาทของลูกล่ะ”

ร็อบบี้น้อยพยักหน้า

เจนสันยังคงเงียบ

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกลังเลเล็กน้อยที่ต้องเข้าสังคมกับคนแปลกหน้า

“เจนส์?” การจ้องมองของเจย์ อาเรสจ้องมองไปที่ใบหน้าของเจนส์ขณะที่เขาถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “ลูกได้ยินที่พ่อพูดไหม?”

“ครับ” เจนสันตอบอย่างเบา ๆ

พวกเขาสงสัยว่าคนที่พวกเขาจะพบกันนี้คือใคร เขาหรือเธอต้องเป็นคนที่สำคัญสำหรับพวกเขาไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ได้มีความหมายกับพ่อของเขามากขนาดนั้น

เมื่อขับรถส่วนตัวเข้าไปในตรอกที่นำไปสู่ลานกว้าง เจย์ อาเรสถูกบังคับให้นำรถไปจอดก่อนที่เขาจะไปถึงสถานที่นั้น ถนนแคบมากขึ้นและเริ่มแคบเท่ารอบรถ

"เราถึงแล้วนะ" เจย์ลงรถให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่หยุดแม้แต่จะช่วยอุ้มลูก ๆ ของเขาลงและรีบไปที่ประตูลานบ้านแทน

จากการเคาะหลายครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็วจึงได้ยินเสียงจากอีกด้านหนึ่งของประตูว่า “วันนี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนถึงมาเคาะประตูบ้านฉันจังเลย?”

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นหญิงวัยกลางคน สวมชุดท่าทางดูมีภูมิฐาน แม้ว่าเธอจะดูเหมือนอายุไม่น้อยแล้วก็ตาม แต่ผิวขาวของเธอก็ไม่ค่อยมีริ้วรอยขณะที่เธอยิ้มด้วยความรัก