บทที่ 252

หลังจากอ่านจดหมายรักเธอก็เริ่มลบทุกคำออก...

ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาขณะที่เธอพร้อมอำลาเจย์ อาเรส “ลาก่อน เจย์บี้ คราวนี้ฉันจะออกเดินทางจริง นายจะไม่ต้องเจอฉันอีก”

โรส ลอยล์ออกจากโรงพยาบาลโดยดึงเข็มฉีดยาน้ำเกลือที่อยู่ด้านหลังมือ เธอออกจากโรงพยาบาลโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

ทันที ที่เขากลับมาที่บริษัท เจย์ อาเรส ได้รับโทรศัพท์ที่ห้องวีไอพีจากโรงพยาบาลแกรนด์เอเเซีย “ฉันขอโทษด้วย ท่านประธาน คุณโรสหายไปแล้ว”

เมื่อได้ยินข่าว เจย์รู้สึกตัวสั่นตั้งแต่คอจนถึงกระดูกสันหลัง มันผ่านขายาวและนิ้วเท้าของเขาด้วย จากนั้น เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เธอหลอกเขาแบบเดียวกับเมื่อ 7 ปีก่อน ความวิตกกังวลเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วหน้าอกของเขา เหตุการณ์ในอดีตคือเหตุการณ์ที่ทำให้เขาใช้ตัวเปล่า ๆ รวมทั้งที่คนของเขาตามหาทั้งเมือง

“เกรย์สัน ผมต้องการให้ทุกทางออกของเมืองปิดทันที เราจะไม่ปล่อยให้โรสหนีไปในครั้งนี้”

ขาของเกรย์สันอ่อนแรงตามคำสั่ง

เท่าที่เกรย์สันกังวล การจับแมลงวันจะใช้ความพยายามน้อยกว่าการจับโรส ลอยล์เสียอีก

“เข้าใจแล้วครับ”

เจย์ อาเรส บังคับให้จิตใจของเขาเสมอ เขาต้องการสติปัญญาหากต้องการตอบโต้แผนการหลบหนีของแองเจลีน

ภายในใจ เขามั่นใจกับตัวเองว่าเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอจากไปเมื่อเจ็ดปีก่อนก็คือเธอรู้จักศัตรูและรู้จักตัวเอง ดังนั้น จึงทำให้เธอสามารถวางแผนที่ไร้ที่แนบเนียนได้ในขณะที่เจย์เองก็หลงลืมความจริงที่ว่ามีวิญญาณอีกดวงอยู่ในเปลือกลวงของร่างกายของเธอ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เมื่อเขารู้ตัวแล้ว เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ใช่เขาเป็นคนเดียวที่มีทักษะใครกันสอนทักษะให้เธอรู้จักทำแบบนี้

เขายกข้อมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกา เขาจดในใจว่าตอนนี้เป็นเวลางีบตอนบ่ายที่โรงเรียนอนุบาล

ไม่มีทางที่แองเจลีนจะจากไปโดยไม่มีลูกของเธอ โดยพิจารณาว่าเธอเป็นคนที่ใจดีและรับผิดชอบแค่ไหน

เจย์ อาเรส รีบไปโรงเรียนอนุบาลเพียงแค่เจอครูที่นั่นพูดว่า “คุณลอยล์ออกไปไม่นานนักพร้อมกับเซ็ตตี้น้อย เธอฝากจดหมายขอบคุณฉบับนี้ไว้ให้คุณด้วย”

แม้ว่าครูจะยื่นให้เขา ต่อให้เรียกมันว่า ‘จดหมายขอบคุณ’ ถึงแม้ว่าเจย์ อาเรสจะปฏิเสธจดหมายแบบนี้ แต่เขารีบฉีกมันออกอย่างรวดเร็วและอ่านมัน