บทที่ 251

โรส ลอยล์ ได้หลับไปอีกครั้งหลังจากฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน

แพทย์ได้แนะนำให้เจย์ อาเรส ปล่อยให้ผู้ป่วยนอน เนื่องจากเธอได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่ศีรษะดังนั้นจึงมีแนวโน้มที่จะได้รับการกระทบกระแทกเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจมีอาการเซื่องซึมเป็นพิเศษ

เจย์ อาเรส ไม่ได้คิดที่จะรบกวนเธอ เขานั่งเงียบ ๆ ในขณะที่เขาเฝ้าดูเธอนอนหลับ น้ำตาหยดลงบนหลังมือของเขา โดยไม่รู้ตัว

ไม่เคยมีใครคาดคิดว่าเจอาเรสผู้เย็นชาและไร้ความรู้สึกที่ไม่เคยร้องไห้มาก่อน จะมีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเขาเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง!

ในที่สุด เจย์ อาเรสก็เข้าใจคำพูดที่ว่า 'ผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาจนกว่าใจสลาย!'

เขาค่อย ๆ ห่มผ้าให้เธอ เขากดริมฝีปากของเขาสัมผัสเข้ากับเธอเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เขาหยิบโจ๊กชามเล็กมาให้เธอจากแผงขายของชั้นล่างและรับโทรศัพท์ก่อนที่เขาจะกลับไปที่ห้องของเธอ ในท้ายที่สุดเพียงเห็นมือทั้งสองข้างของโรส ลอยล์ กำโทรศัพท์ของเธอแน่นแทบตาย ดวงตาของเธอปิดลง แต่น้ำตาก็ไหลออกมาจากมุมดวงตาทั้งสองข้าง

หัวใจของเจย์กุมแน่นอย่างเจ็บปวดเมื่อเห็นขณะที่เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ มีข้อความที่ถูกบันทึกไว้ในระบบมือถือเด้งขึ้นบนหน้าจอจากระบบเครื่องของเธอ

เจย์ อาเรสเห็นสิ่งต่อไปนี้:

“เธอโกหก พ่อ ท่านอาเรสเกลียดผู้หญิงคนนี้ เขาเคยบอกฉันมาก่อน ว่าโรส ลอยล์ เป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เขาเกลียด”

“เขาพูดอย่างนั้น จริงเหรอ?”

“ท่านอาเรสรู้สึกมากกว่าเกลียดเธอจริง ๆ แล้วเขาดูถูกเธอจากส่วนลึกของหัวใจ เขาบอกฉันด้วยซ้ำว่าเขาต้องการแยกเธอออกจากกัน และสิ่งที่เขาบ่นมากที่สุดคือ ทำไมเธอถึงเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเจนสัน อาเรส”

ความกระหายเลือดเปล่งประกายในดวงตาที่เหมือนนกอินทรีแดงก่ำของเจย์ อาเรส เริ่มปรากฏ

‘แนนซี่ เบล! เธอพูดคำหยาบกับแองเจลีนได้ยังไง?’

อย่างไรก็ตามนั่น เป็นคำพูดของเขา ใช่หรือไม่?

แทนที่จะอ้างว่าแนนซี่เป็นคนทำร้ายแองเจลีนของเขา มันสมเหตุสมผลกว่าที่จะสวมมงกุฎตัวเองว่าเป็นผู้ร้ายตัวจริง