บทที่ 259

ด้วยความคิดที่ว่าเจย์ไม่ชอบนอนค้างที่โรงแรมในสถานที่ไม่คุ้นเคย โรสจึงกลับไปที่โรงแรมเพื่อไปหาเซ็ตตี้น้อย จากนั้น พวกเขาทั้งหมดก็กลับไปที่เมืองอิมพีเรียลในคืนนั้น

รถเก๋งขับไปตามทางหลวงที่มืดมิด ที่เบาะหลัง มีเด็กทั้งสามคนหลับไปอย่างรวดเร็ว พนักพิงถูกพับลงเพื่อขยายที่นั่งให้กับพวกเขา

ในขณะเดียวกัน โรสนั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าและมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นสีดำสนิทและไม่พบดาวแม้แต่ดวงเดียว มันเหมือนกับหัวใจของเธอที่ตกอยู่ในความมืดมิดไม่มีที่สิ้นสุด

“ท่านอาเรส นายไม่รู้สึกว่าเสียเวลาที่จะมาแต่งงานกับฉันอีกครั้งเหรอ?” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับมาจากสายลม

มันนำมาซึ่งความลังเลและความกลัว

เธอทำอะไรไม่ถูกกับอนาคตที่มันกำลังมาถึง

เจย์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฉันไม่เคยทำอะไรที่จะต้องเสียเวลา”

โรสหันมามองเขา ดวงตาที่เป็นหินสีดำวาวของเขาเปล่งประกายสดใส “ทำไมนายถึงอยากแต่งงานกับฉัน?”

“เธออยากรู้คำตอบไหม?” น้ำเสียงที่ชวนให้หลงใหลของเจย์ดึงดูดเธอและเธอก็หลงเขาไปชั่วขณะ

เธอพยักหน้า “อืม”

เจย์หันหลังกลับทันที และริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้น ดังนั้น เธอยืนงงจากการถูกทิ้งให้ยืนดูร่างกายที่หล่อเหลาของเขา “โรส ลอยล์ เธอสามารถใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อค้นหาคำตอบ”

โรสถึงกับผงะ ผู้ชายคนนี้มักจะพูดด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น จิตใจของเธอเมื่อเทียบกับของเขาอาจจะเหมือนกับจุลินทรีย์เซลล์เก่าโบราณที่ไม่สามารถรู้ลึกถึงใจเขาได้เลย

เธอเอนศีรษะพิงพนักพิงศีรษะ และเสียงที่ชัดเจนของเธอก็ดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง “ท่านอาเรส นายจะให้โอกาสฉันในการค้นหาคำตอบนั้นหรือไม่?”

เธอกลัวว่าเขาจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ หลังจากทั้งคู่แต่งงานกันและยังคงวางแผนต่อต้านเธอต่อไป

ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอต้องเล่นไปเรื่อย ๆ จนคนหนึ่งต้องผิดหวัง!

เธอมีทางเลือกที่คิดว่าเธอจะเชื่อมโยงกับเขาไปตลอดชีวิตหรือไม่?

เจย์กล่าวว่า “ถ้าเธอคิดว่าหนึ่งชีวิตไม่เพียงพอ ให้ใช้สองชั่วอายุ หรือจะสามชั่วอายุไปเลยก็ได้ ... ”

น่าเสียดาย โรสไม่ได้ยินเรื่องที่พูดนั้นเพราะเธอยังคงอยู่ในช่วงฟื้นตัวจากการถูกกระทบกระแทกเล็กน้อยที่เธอได้รับเมื่อไม่นานมานี้ เธอหลับไปท่ามกลางบทสนทนาของพวกเขา