บทที่ 287

"นายรังเกียจไหมล่ะคะ ท่านอาเรส?" โรสเงยหน้าขึ้นมองเขา

ดวงตาของเจย์ถูกเติมด้วยความมืดมัว "เธอคิดว่ายังไงล่ะ?"

เป็นธรรมดาของผู้ชายทุกคนที่ต้องใส่ใจว่าภรรยาของเขาว่าแต่งงานมาแล้วกี่ครั้งแล้วไม่ใช่เหรอพ?

โรสทั้งเสียใจและวิตกกังวล การที่ต้องช่วยเหลือคุณปู่ทำให้เธอกลายเป็นสิ่งที่ใช้ต่อรอง และถูกบังคับให้แต่งงาน เธอไม่เคยอยากจะแต่งงานกับเขา การแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักนำมาสู่ความสูญเสียอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

"คุณจะถอนคำขอแต่งงานก็ได้นะ" เธอก้มหน้าลงพึมพำ

แม้ว่าจะเป็นเสียงของเธอจะเบา ๆ แต่กลับทำให้ฟ้าผ่าลงกลางพื้นและระเบิดได้โดยไร้เสียง

เจย์แทบคลั่งในทันที "โรส งานแต่งของเราถูกกำหนดแล้ว เธอไม่ต้องเสียใจ"

โรสยังคงไม่ยอมแพ้ "ท่านอาเรส หากยังนึกถึงประวัติการแต่งงานของฉัน และยังกังวลใจเรื่องที่ฉันมีลูกสาวอยู่ด้วย ฉันไม่เข้าใจนายเลยว่าทำไมยังบังคับให้ฉันแต่งงานกับนาย? นายไม่รู้หรือว่าไม่มีสิ่งใดที่ทำโดยการบังคับจะเป็นสิ่งที่น่าพอใจ?"

ตาของโจเซฟินเบิกกว้าง "อะไรนะ? นี่พี่ใหญ่บังคับเธอให้แต่งงานด้วยอย่างงั้นหรือ?"

ข่าวนี้ทำให้โจเซฟินตกตะลึง พี่ชายของเธอคือชายโสดผู้เป็นเสมือนเพชรที่สาว ๆ ในเมือง อิมพีเรียล ต้องการจะแต่งงานด้วยมากที่สุด แค่เขาป่าวประกาศว่าอยากแต่งงาน พวกสาว ๆ ก็จะมาตามติดเขาเหมือนระลอกคลื่นขนาดใหญ่อย่างนับไม่ถ้วน

ทำไมโรสจึงถูกบังคับให้แต่งงานกับเขาด้วยวิธีที่น่ารังเกียจเช่นนี้?

กระแสความเย็นชาถูกขังอยู่ในดวงตาของเจย์สบเข้ากับดวงตาที่ดื้อดึงของโรส

"ไม่ว่าเธอจะเห็นด้วยหรือไม่ เธอกับฉันก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าชีวิตนี้คงแยกจากกันไม่ได้" เสียงอันเยือกเย็นและกำลังคุกคามของเจย์กระซิบผ่านปากและไรฟันที่แยกออกเพียงเล็กน้อย เขาแทบกัดฟันพูดซึ่งดูเหมือนเสียงโห่ร้องของปีศาจที่ยังคงดังก้องอยู่ในใจของโรสอย่างยาวนาน

แม้ว่าเขาได้พูดจบ และลุกขึ้นเดินจากไปแล้ว

โรสถอนหายใจอย่างโศกเศร้า

ร็อบบี้น้อยมองคุณแม่ที่หมดปัญญาและปลอบเธอว่า "คุณแม่ครับ คุณพ่อทั้งหล่อ รวย และสุภาพ ทำไมคุณแม่ถึงไม่อยากแต่งงานกับคุณพ่อล่ะครับ?"

"คุณพ่อชอบคุณแม่นะครับ" เจนสันเสริม

เซ็ตตี้น้อยส่งเสียงค้าน "เขาเป็นคนเลว"