บทที่ 312

โรสจ้องไปที่เขาอย่างงุนงง นี่คือคุณพ่อผู้สุภาพเรียบร้อยที่อยู่ในความทรงจำของเธอจริงหรือ?

หลังจากที่ไม่ได้พบเขาเพียงไม่กี่ปี เขาแก่ลงมาก เขาอายุไม่ถึง 60 ปี แต่เขาดูเหมือนคนอายุ 70 ปี

จอร์จเดินมาที่โซฟาหนังและนั่งอย่างช้า ๆ เขาชี้ไปที่โซฟาตัวตรงข้ามและพูดกับโรสว่า "มานั่งสิ"

โรสเลือกที่จะนั่งโซฟาข้าง ๆ เขาแทน ซึ่งเป็นตัวที่ใกล้กับจอร์จมากที่สุด

จอร์จสั่งแอนน์ "เอาเครื่องดื่มมาให้แขกของเรา"

แอนน์เป่าลมออกมาทางจมูกอย่างเย็นชา "ที่รัก เราไม่มีอะไรดีดีที่บ้านให้บริการแขกหรอก"

โรสพูดขึ้นมาทันที "น้ำเปล่าธรรมดาก็ได้ครับ"

ดังนั้นแอนน์จึงรินน้ำใส่แก้วให้โรส ในขณะที่เธอพูดพึมพำอย่างไม่รู้จบว่า “ ถ้าไม่ใช่เพราะลูก ๆ ของฉัน เราคงไม่สามารถจ่ายได้ แม้กระทั่งค่าน้ำเปล่าได้ด้วยซ้ำ ฮื้ม แล้วลูกชายและลูกสาวที่รักของตระกูลเซเวียร์ล่ะ พวกเขาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย? พวกเขาพึ่งไม่ได้ได้อย่างไรในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้?”

ใบหน้าที่แก่ชราของจอร์จดูเศร้าหมองโดยทันที เขาโต้เถียงออกมาว่า “เธอจะตายหรือหากจะไม่พูดถึงพวกเขาสักวันเดียว?”

แอนน์เดินมาพร้อมกับแก้วน้ำ และวางแก้วอย่างแรง ๆ ไว้บนโต๊ะกาแฟ เธอทำเสียงดังเพื่อแสดงความขัดเคืองที่อยู่ภายในใจของเธอ

“ใช่ ฉันไม่อาจยกโทษให้กับเรื่องนี้ได้ ตอนที่ตระกูลเซเวียร์รุ่งเรือง ทำไมเซย์นและแองเจลีนจึงเป็นเพียงคนที่ตระกูลเซเวียร์ยอมรับ? พวกเขาถูกโปรยปรายไปด้วยเงินที่ไม่จำกัดและร่ำรวย แต่ลูก ๆ ของฉันต้องอยู่ในมุมมืด ทุกวันนี้ครอบครัวเซเวียร์ล่มสลายไปแล้ว คนหนึ่งตายไปแล้ว ส่วนอีกคนหนีหายไป มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่ลูก ๆ ของฉันคือคนที่ต้องแบกรับความลำบากร่วมกับคุณ!”

โรสจับแก้วแล้วค่อย ๆ ดื่มน้ำเปล่า

ในสายตาของเธอความขุ่นเคืองของแอนน์เป็นเพียงแค่ความไร้สาระ แอนน์เป็นคนที่ทำให้พ่อและแม่ของเธอแยกทางกัน ซึ่งทำให้ เซย์นและแองเจลีนสูญเสียความรักจากคุณพ่อไปในชั่วข้ามคืน

สำหรับลูก ๆ ของเธอ พวกเขาดำเนินชีวิตที่ได้รับการตามใจและมั่งคั่งภายใต้ปีกของคุณพ่อ

วันนี้ แม้ว่าครอบครัวของเซเวียร์ล่มสลายไปแล้ว แต่เซย์นก็ทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยบริษัท เซเวียร์ไว้ แม้ว่าการจัดการบริษัทจะไม่ใช่ความถนัดที่สุดของเขา

ส่วนเธอนั้นตายไปแล้ว มิฉะนั้นเธอจะปล่อยให้ครอบครัวของเธอต้องผ่านการทดสอบและความยากลำบากเพียงลำพังได้อย่างไร?

โรสอดกลั้นความคิดของเธอไว้ภายใน แต่เธอก็ไม่กล้าพูดออกไป