บทที่ 313

ดวงตาของโรสเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับดวงดาว ดวงตาของเธอลุกโชนด้วยศรัทธาอันแน่วแน่ “ไม่ครับ คุณจะต้องรับผม”

ดวงตาของจอร์จแดงก่ำและรูม่านตาสีแดงสดของเขาแสดงความโกรธที่ไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือน “แองจ์ ลิน ฉันไม่สนใจว่าเธอเป็นใคร และเธอไม่อยากรู้ว่าใครสั่งให้เธอมาที่นี่ แต่เธอจะต้องออกไปจากที่นี่ทันที!”

โรสถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ดูเหมือนว่าชื่อ "แองจ์ ลิน" จะเป็นที่ต่อต้าน

พ่อของเธอสงสัยว่าแรงจูงใจของเธอในการเข้าหาเขานั้นไม่บริสุทธิ์แทน

เธอต้องหาวิธีที่จะขจัดความหวาดหวั่นของเขา

ดังนั้นเธอจึงเริ่มเคลื่อนไหวแปลก ๆ เธอดึงมือของจอร์จออกและพับนิ้วกลางของเขา จากนั้นเธอก็กำนิ้วอีกสี่นิ้วของเขาด้วยมือเรียวของเธอและเหลือเพียงแต่ช่วงปลายนิ้วที่เปิดไว้

มันเป็นเกมทายว่านิ้วกลางจะอยู่ตรงไหนที่เธอและพ่อของเธอเคยเล่นเมื่อเธอยังเด็ก

ดวงตาของจอร์จเบิกกว้างอย่างสับสน และเขาจ้องมองเธอด้วยความงุนงง!

โรสมองเขาอย่างจริงจังและเต็มไปด้วยความศรัทธา “บริษัท เซเวียร์ อยู่ในภาวะล้มละลายและอยู่ในจุดที่ตกต่ำที่สุด คุณกลัวที่จะเพิ่มศัตรูอีกหนึ่งรายในรายการหรือเปล่า?”

จอร์จดันแว่นขอบทองของเขาที่ดั้งจมูก ความสยองขวัญที่โรสมอบให้เขายังไม่สลายไป “ก็จริง เช่นนั้น แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?”

“เพื่อช่วยบริษัทเซเวียร์” โรสพูดราวกับว่าเธอกำลังสาบาน การแสดงออกของเธอมีความเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

“จงวางใจในตัวผม”

จอร์จมองไปที่แองจ์อย่างสงสัย ‘เขา’ ดูค่อนข้างเข้มงวดและจริงจังอย่างที่สุด

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นชั้นบน

จอร์จปล่อยมือโรสและแสร้งทำเป็นเหม่อลอย “ ฉันรู้ว่าเธอเป็นนักเจาะเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่มีทักษะพิเศษมากมาย แต่ตระกูลเซเวียร์เป็นหนี้อยู่แล้ว เราไม่สามารถจ่ายเงินเดือนสูง ๆ ให้เธอได้หรอก”