บทที่ 319

“นายจำฉันได้เหรอ?” โรสสัมผัสผมทรงซอยสั้นอย่างน่ารักของเธอและกลั้นน้ำตาไว้

เธอตัดผมสีดำที่สวยงามของเธอเพื่อหลบเลี่ยงเขาได้สำเร็จ ถึงอย่างนั้นเขาแทบไม่ต้องใช้เวลาสักวันเลยที่เธอจะถูกค้นพบโดยเขา?

เธอแต่งหน้าหนาและทำทรงผมที่ดูต่างไปจากความเป็นจริง เพื่อหลอกตาเขาให้นานที่สุด

เฮ้อ ช่างเป็นอะไรที่ล้มเหลว

"นายจำฉันได้ยังไง?" โรสพยายามถามเขาด้วยความนอบน้อม เพื่อจะเรียนรู้จากความล้มเหลวของตนเอง จะได้นำไปปกป้องตัวเองให้ดีขึ้นในครั้งต่อไป

เจย์ยกมือขึ้นและกดติ่งหูบางของเธอ ภายใต้แสงไฟ ใบหูที่น่ารักของเธอเปล่งประกายด้วยแสงโปร่งใส "โรส ลอยล์ อย่าพยายามหนีอีกเลย ฉันจำทุกรอยที่เธอมีบนร่างกาย แม้ว่าเธอจะกลายเป็นขี้เถ้า แต่ฉันก็ยังจำเธอได้!"

โรสกำลังเคาะประตูแห่งความตาย "นายอยากจะทดสอบทฤษฎีนั้นไหมล่ะ?"

รอยยิ้มของเจย์ปรากฏจาง ๆ ขณะที่เขามองไปที่ดวงตาที่กระสับกระส่ายและดื้อรั้นของโรส "ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีวันประพฤติตัวให้ดี ถ้าฉันไม่ดัดนิสัย"

เขาลุกขึ้นยืนและดึงเข็มขัดออกแล้วมัดมือเธอ

"นายกำลังทำอะไร?"

"เป็นเรื่องธรรมดาที่จะลงโทษผู้หญิงที่ประพฤติไม่ดี" เขาเดินไปที่หน้าต่างและดึงผ้าม่านผืนหนา

แสงภายในห้องกลายเป็นมืดสลัว

จากนั้นเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ เขาดูเหมือนสิงโตดุร้ายที่กำลังมองหาเหยื่อของมัน แม้กระทั่งคำบอกใบ้ของความยั่วยวนคือเสียงหัวเราะดุร้าย

"หนีไปอีก ฉันจะทำกับเธออีกสิบครั้ง"

โรสมองเขาตกตะลึง "ทะลึ่ง"

"ฉันทะลึ่งกับเธอเท่านั้น"

“ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ” เสียงแหบของเขา ซ่อนด้วยความเซ็กซี่อยู่ในเสียง