บทที่ 320

ถ้าเขารู้ว่าเธอแอบสัมผัสเขา เธอจะไม่ตายด้วยความอับอายหรอกเหรอ?

เธอดึงมือออกอย่างแรง แต่เขาก็โอบล้อมเธอมากขึ้น และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา คางของเขาวางอยู่บนหน้าผากของเธอ

การกระทำเช่นนี้ ปรากฏระหว่างคนรักกันเท่านั้นใช่ไหม?

โรสไม่กล้าขยับ

"เธอหิวไหม?" น้ำเสียงของเขาจากการที่เพิ่งตื่นนั้นดูเฉื่อยชาเหลือเกิน มันมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ

เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว โรสหิวมากจนน่ากินม้าได้

อย่างไรก็ตาม เธอเสพติดการอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างอธิบายไม่ถูกและไม่ปฏิเสธที่จะลุกขึ้น

ดังนั้นเธอจึงส่ายหัว "ฉันไม่หิว"

ช่วงเวลาแห่งความอ่อนโยนและความรักถูกทำลายอย่างรวดเร็วด้วยเสียงหวีดร้องที่ถูกทำโดยจีนส์ อาเรส โดยทันที จีนส์กระแทกมือประตูชั้นล่างอย่างเกรี้ยวกราด

“เจย์ อาเรส ออกมาซะ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน!”

โรสลุกขึ้นด้วยความตกใจและใส่ชุดเสื้อชั้นในของเธออย่างรวดเร็ว

เจย์ลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ และดึงเธอกลับไปที่เตียง “เธอจะนอนต่อก็ได้ ฉันจะปลุกเธอหลังจากที่อาหารเช้าพร้อม”

เขาเดินไปรอบ ๆ ข้างหน้าเธอดูเหมือนสัตว์ร้าย

ร่างกายที่แกะสลักของเขานั้นมีเสน่ห์อย่างแท้จริงด้วยไหล่กว้าง เอวคอด และขาคู่ยาว สัดส่วนที่เขามีนั้นไร้ข้อผิดพลาดอย่างสิ้นเชิง

เขาหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้และหันกลับมาเห็นว่าโรสกำลังมองมาที่เขา สายตาเพ้อฝันด้วยความหลงใหล มุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

“ฉันดูดีไหม?”

โรสแค่รู้สึกละอายใจในตัวเอง เธอเอามือปิดตา พร้อมที่จะขุดหลุมและซ่อนตัวอยู่ข้างใน

“ช่วยหยุดหลงตัวเองเถอะ ท่านอาเรส”