บทที่ 334

เห็นได้ว่าไม่มีทางเลือก จีนส์เลยลุกขึ้นอย่างเชื่อฟังก่อนจะเลื่อนเข้าไปนั่งข้างคนขับ จากนั้นเขาก็เริ่มบ่น “เจย์ นายเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่ที่มีเงินมูลค่าหลายแสนล้าน ใช่ไหม? ช่วยบอกมาหน่อยเถอะ ทำไมนายเป็นคนขับรถของนายเอง?

“รู้ไหมฉันมีคนขับรถส่วนตัวเจ็ดคนถ้าฉันเป็นนาย เพียงหนึ่งคนขับสำหรับทุกวันในสัปดาห์”

“ถ้าคนขับทุกคนน่ารำคาญเหมือนนาย ฉันก็อยากขับรถเองมากกว่า ขอบคุณมากที่แนะนำ” เจย์ตอบ

จีนส์ขบริมฝีปาก “ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องมาเสียเวลาคุยกับนักสังคมวิทยาอย่างนายด้วย”

“เราจะไปไหนกัน?” จีนส์ถาม

“แกรนด์ เอเซีย”

จีนส์หันหลังไปหลังจากส่งเจย์ไปแกรนด์เอเซียแล้ว

อย่างไรก็ตาม เจย์หยุดเขา “มากับฉันสิ ฉันจะสอนนายเกี่ยวกับวัฒนธรรมองค์กรของแกรนด์เอเซียของเรากัน”

จีนส์ครวญคราง “ไม่ล่ะ ได้โปรด เจย์ แสดงความเมตตาและปล่อยฉันไป นายก็รู้ว่าฉันเกลียดการเรียนมาตลอดตั้งแต่ฉันยังเด็ก”

“ปู่ต้องการให้ฉันช่วยนาย”

“โอ้ นายไม่สามารถเข้าใจคำพูดของเขาได้! ทำไมต้องให้ตัวเองทำงานมากขึ้นในเมื่อนายสามารถแสร้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นหลังจากฟังเขาพูดก็ได้นี่นะ? นายรู้ไหม ว่าครูทุกคนที่เคยสอนฉันก็ให้ความคิดเห็นเหมือนกัน ซึ่งฉันเป็นคนที่ไม่สามารถจะสอนได้หรอก เชื่อไหม?

“อย่างน้อยนายก็รู้ตัวดี”

จีนส์ยิ้มอย่างหลอกลวง “นั่นอาจเป็นคุณสมบัติที่ดีอย่างเดียวที่ฉันมี เจย์ ลาก่อน”

“กลับมานี่” เจย์พูดอย่างเย็นชา

“โอ้ ไม่เอาน่า เจย์ ... ” จีนส์เดินกลับมา “แน่ใจหรือว่าต้องการสอนฉัน?”

“ไปกันเถอะ”

จีนส์เดินตามเจย์ไปที่ชั้นเก้า ด้วยความหดหู่ใจ

พวกเขาหยุดอยู่ตรงหน้าแผนกต้อนรับและจีนส์เริ่มคุยกับเลขาสาวสวย “เฮ้ คิดถึงจังเลย หลังจากทำงานในแกรนด์ เอเซีย มาหลายปี เธอยังสวยขนาดนี้ได้ยังไง?”

เลขาได้รับคำชมอย่างล้นหลาม “ท่านจีนส์ รู้วิธีใช้คำพูดของเขา”

“ฉันอยากรู้อยากเห็น ด้วยภาระงานที่หนักอึ้งของแกรนด์ เอเซีย และเป็นประธานบริษัทต้องเย็นชาแค่ไหน? นายจะไม่มีปัญหาเรื่องความเห็นใจได้อย่างไร?”

เจย์หยุดและหันกลับไปมอง

“นายทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่านี้แล้วหรอ?”