บทที่ 335

หลังจากผ่านไปทั้งวัน ในที่สุดก็หมดเวลาแล้ว

จีนส์ลุกขึ้นและยืดตัวก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องทำงาน

เกรย์สันยืนอยู่ตรงนั้นขวางทางของเขา “ท่านจีนส์ ท่านประระธานได้กำชับเป็นพิเศษว่าอย่าให้ออกจากบริษัทก่อนที่จะแปลทุกสิ่งที่มอบให้กับคุณเสร็จซะก่อน”

จีนส์วางแขนที่รักใคร่ไว้บนไหล่ของเกรย์สันและยิ้มให้เขาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม “พี่ชายของฉันอยู่ไหน เกรย์สัน?”

เกรย์สันตอบว่า “ผมขอโทษด้วย แต่ท่านประธานจะไปที่ไหนเป็นข้อมูลลับ”

จีนส์จ้องมองไปที่ห้องทำงานที่ว่างเปล่า “ฉันอาจจะเดาได้โดยที่คุณไม่ต้องบอก เจย์ไม่ได้อยู่ในแกรนด์ เอเซีย แล้ว ใช่ไหม?”

เกรย์สันยังคงเงียบ

การแสดงออกของจีนส์เปลี่ยนเป็นสิ่งที่น่ากลัวทันที “หลีกทางให้ฉันซะ ตกลงไหม เกรย์สัน?”

เกรย์สันยังคงไม่สะทกสะท้าน

จีนส์ยกกำปั้นขึ้น “ลองนึกดูว่าถ้าฉันพลาดและต่อยนายไปแทนล่ะ”

“ยินดีให้ลองครับ ท่านจีนส์”

ในพริบตา หมัดของจีนส์ทะยานไปยังเป้าหมายของเขาราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า

แม้ว่า เกรย์สัน จะสงบ ด้วยการหันหน้าเล็กน้อย เขาก็หลบหมัดของอีกฝ่ายได้ทัน

ด้วยเหตุนี้ หมัดของจีนส์จึงกระแทกกับกรอบประตูและเขาก็จบด้วยความเจ็บปวด

“โอ้?” ดวงตาที่วิเคราะห์อย่างเจ้าเล่ห์ของเขาจ้องไปที่เกรย์สันขณะที่ป่าสนับมือของเขาอยู่ “นายได้รับการฝึกฝนมาเพื่อการต่อสู้อย่างนั้นเหรอ?”

“เข็มขัดเส้นดำเส้นที่เก้า แชมป์การชกมวยใช้เท้าเตะ และแชมป์ดาบยาว” เกรย์สันแสดงรายการด้วยความถ่อมตน

จีนส์จ้องไปที่เขาก่อนที่จะปล่อยหมัดของเขาไปก่อนหน้าแล้ว รู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกไปเลย

หากเขาไม่สามารถขู่ได้ บางทีกลยุทธ์ที่นุ่มนวลกว่าก็เป็นหนทางที่จะออกไปได้

จีนส์ยั่วยวนดึงแขนเสื้อของเกรย์สันอย่างมีเลศนัย “คุณเกรย์สัน… เกรย์… เกรย์สัน…สงสารฉันแล้วปล่อยฉันไปเถอะ”

เกรย์สันเขย่าไหล่ของเขาออกจากที่ยีนส์จับตัวไว้แน่น เกรย์สันรู้สึกขนลุกขึ้นทั่ว เมื่อยื่นมือเข้ามา เขาก็พูดอย่างซ้ำซาก “ได้โปรดกลับเข้าไปเถอะครับ ท่านจีนส์”

จีนส์กลับมานั่งบนเก้าอี้ทำงานด้วยความเศร้าใจ

“ในทุกสิ่งที่ต้องเรียนรู้จากพี่ชายของฉัน นายได้ตัดสินใจที่จะลอกเลียนแบบการแสดงออกที่ไร้อารมณ์ของเขา มันจะฆ่านายไหมแค่เพียงยอมพยักหน้า?”