บทที่ 344

เมื่อฌอนเฝ้ามองแนนซี่จากไป รอยยิ้มของเขาก็ค่อย ๆ เย็นลง

หลังเลิกงาน ฌอนชวนโรสไปทานมื้อค่ำเพื่อฉลองชัยชนะเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเขา

โรสเตือนเขาอีกครั้ง “คุณเบล สิ่งที่ดีอาจนำไปสู่สิ่งที่ไม่ดีได้ ดังนั้นฉันขอแนะนำให้คุณระวังตัวในตอนกลางคืน”

ใบหน้าของฌอนซีดเซียว “คุณกลัวว่าท่านอาเรสจะแก้แค้นพวกเราใช่ไหม?”

โรสนึกถึงเรื่องของเขาที่ทำกับเธอเมื่อไม่นานมานี้ ถ้าเขาไม่ขังเธอไว้เหมือนนักโทษ เขาก็ข่มขืนเธอเหมือนสัตว์ร้าย ความคิดพวกนั้นทำให้เธอกลัวจนขนลุก

“ฉันกลัว” โรสพยักหน้าอย่างจริงใจ

ฌอนเดินไปหาเธอ แขนของเขาโอบไหล่เธอ “ถ้าคุณกลัว ผมจะขับรถพาคุณกลับบ้านเอง”

โรสปล่อยไหล่ที่เย็นเฉียบและตวัดแขนของเขาออกไป “คิดว่าคงไม่จำเป็น”

ฌอนเข้ามาใกล้ตัวอีกครั้ง “วันนี้ผมมีเวลาว่าง ให้ผมไปส่งเถอะ!”

จู่ ๆ โรสก็นึกถึงเวลาที่เธอโกหกเจย์ว่าเธอชอบฌอน บางทีเธอควรเล่นบทนี้เพื่อให้ดูเหมือนจริง “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ได้”

เมื่อทั้งคู่เดินออกจากอาคารกลางแล้ว ทั้งคู่ก็เดินข้ามทางเท้ากว้าง ๆ โดยคล้องแขนเดินกันไป

ห่างออกไปไม่ไกลมีรถปอร์เช่สีดำ แม้แต่หน้าต่างของมันก็ถูกย้อมเป็นสีดำมืดสนิท

ในเบาะหลังมีชายหนุ่มหน้าตาดีสองคน

“ฌอนเดินออกมาแล้ว ตามเขาไปเลย” สตอร์มกล่าว

รถปอร์เช่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ โดยตามฌอนและโรสไป

“ถ้าเราตามติดเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด เราจะไม่กระตุ้นความสงสัยของผู้ชายคนนี้หรือไงกัน?” เทมเพสกล่าว

“นี่เป็นวันแรกของนายในการทำงานนี้ไม่ใช่หรือไง? ใครในนรกจะคาดหวังให้คนลักพาตัวมาขับรถปอร์เช่กันล่ะ”

สตอร์มหันหน้าไปมองเทมเพสก่อนจะเยาะเย้ยด้วยความชื่นชอบคำพูด “โดยเฉพาะคนที่มีใบหน้าบอบบางและอ่อนโยนอย่างนาย”

เมื่อเขาพูดอย่างนั้น เทมเพสก็ยกกำปั้นขึ้นและเลือดก็พุ่งออกมาจากจมูกของสตอร์ม

“บ้าเอ๊ย ฉันบอกแล้วว่าอย่าต่อยหน้า” สตอร์มคำรามด้วยความโกรธ