บทที่ 345

รถปอร์เช่หยุดอยู่ข้างฌอนและออร์คิด หน้าต่างรถถูกเลื่อนลงในขณะที่สตอร์มและเทมเพสเดินออกจากรถ

ฌอนมองชายหนุ่มตรงหน้าเขาแล้วเลิกคิ้ว

สตอร์มแสดงบทบาทเป็นหมอดูและพูดว่า “พี่ชายของผม คุณมีดวงตาที่ลึกล้ำและมีชีวิตรักที่น่าอัศจรรย์ คิ้วของคุณหนา และอาชีพของคุณก็ยอดเยี่ยม อย่างไรก็ตาม จุดบริเวณตาของคุณดูมืดและคุณมีความหมองหมุนวนรอบหัวของคุณ ฉันกลัวว่าชีวิตของคุณอาจตกอยู่ในอันตรายในไม่ช้า”

ฌอนมองเขาอย่างระมัดระวัง “พวกคุณคือใคร? กำลังคิดจะทำอะไรกับเรา?”

เทมพัสจ้องไปที่สตอร์ม โดยเงียบอึ้ง “นายกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระเพื่ออะไร?” จากนั้น เขาก็เอานิ้วของเขาไปใกล้จมูกของฌอนและโรส

ฌอนและโรสรู้สึกว่าร่างกายของพวกเขาอ่อนแอลงเมื่อการมองเห็นของพวกเขาพลันมืดลง จากนั้นพวกเขาก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของสตอร์มและเทมเพส

ทั้งคู่ลากพวกเขาขึ้นรถทันที

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฌอนและโรสก็ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

พวกเขาคิดได้ว่าพวกเขาอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิด และถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ปากของพวกเขาถูกยัดด้วยผ้าฝ้าย และพวกเขาไม่สามารถขยับกล้ามเนื้อได้

ตรงหน้าของพวกเขาคือผู้ชายร่างสูง ด้วยแสงด้านหลังของพวกเขาทำให้คนนั้นดูสูงลิ่วกว่าเดิม

โรสจำร่างนั้นได้แม้ว่ามันจะกลายเป็นเถ้าถ่านก็ตาม

เป็นเพราะการที่เธอปลอมตัวเป็นออร์คิดดังนั้นเธอจึงไม่กล้าต่อต้านเขา

เจย์ค่อย ๆ หันไปรอบ ๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเปล่งออร่าแห่งความเย็นชา มันส่งคลื่นที่หนาวเหน็บไปทั่วห้อง

เจย์ให้สตอร์มและเทมเพสที่กำลังยืนดูประกบอยู่ ซึ่งพวกเขาก็ดึงผ้าออกจากปากของฌอนทันที

“ท่านอาเรส คุณหมายความอะไรกับสิ่งนี้?” เห็นได้ชัดว่าฌอนโกรธมาก แต่บนใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มที่เรียบง่าย

เจย์หันไปมองโรส

“นายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อนายต่อสู้กับฉัน ส่วนเกิน?” เสียงของเขาสะท้อนแผ่วเบาราวกับสายลม แต่กระแสน้ำที่กำลังจะมาถึงจะทำให้ผิวของพวกเขาลอกออก

โรสอดใจไม่ได้แต่ตัวสั่น

“ท่านอาเรส ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร?” โรสตอบ แสร้งทำเป็นว่าเธอไม่รู้อะไรเลย

“กล้าทำตัวงี่เง่าใส่ฉันเหรอ?” เจย์พูดขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า

สตอร์มเลื่อนเก้าอี้ตรงหน้าโรสทันทีและเจย์ก็นั่งห่างจากเธอไปไม่ไกล

เขายกขาขึ้นนั่งอย่างเฉื่อยช้า แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมา จากนั้นผายมือออกไป