บทที่ 353

โรสม้วนแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นแขนทั้งสองข้างของเธอที่มีรอยแดงช้ำไปทั่ว เธอตะคอกใส่เขา “นายเห็นสิ่งนี้ไหม? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาย!”

เจย์รู้สึกว่าดวงตาของเขาหดลงขณะที่เขาจับข้อมือของเธอขึ้น “ทั้งหมดนี้เกี่ยวกับอะไร?”

เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวหนังของเธอ โรสก็เห็นความเป็นห่วงและความกังวลในดวงตาของเจย์

มันเป็นภาพลวงตาสินะ?

เธอไม่ได้ตั้งใจที่อยากจะลงโทษเขา แต่เธอเตะเข้าไปที่เป้าของเขาด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ

เจย์อดไม่ได้ที่จะจุกจนเดินโซเซ—

“โจเซฟิน ขับรถออกไปเร็ว” โรสคำรามด้วยอาการจิตตก

เสียงแตรรถดังนานและดังขึ้น

ในทางกลับกัน เด็ก ๆ วิ่งไล่ตามรถพร้อมกับร่ำไห้ “คุณแม่ คุณแม่ กลับมาเถอะ อย่าทิ้งเราไปได้ไหม?”

น้ำตาไหลท่วมใบหน้าของโรสขณะที่เธอร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง

เจย์มองดูขณะที่รถเร่งความเร็วออกไปในระยะไกล เสียงร้องโหยหวนของลูก ๆ ของเขากระตุ้นความปรารถนาอันแรงกล้าของเขาที่จะเอาชนะให้ได้มันกลับคืนมา

“เจนสัน กลับมา ทุกคนเลย กลับมา”

เด็ก ๆ มองกลับมาที่เขา โดยที่ทำอะไรไม่ถูก

“ทำไมคุณแม่ถึงทิ้งหนูไปอีกคะ?” เซ็ตตี้น้อยถามอย่างเศร้า ๆ

เจย์เดินไปหาเธอแล้วลูบหัวเธอ “คุณแม่ป่วย และเธอไม่สบาย เธอกลัวว่าพวกหนูทุกคนจะเห็นเธอเศร้า”

การแสดงออกที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของเซ็ตตี้น้อย “คุณแม่จะตายไหม? หนูไม่อยากให้คุณแม่ตาย—”

“พวกหนูทุกคน จงเชื่อฟังและกลับบ้าน คุณพ่อจะไปตามคุณแม่ คุณพ่อสัญญาว่าจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

“อืมม” เด็ก ๆ พยักหน้า

รถของโจเซฟินพุ่งผ่านสัญญาณไฟจราจรหลายแยกนับไม่ถ้วนขณะที่เธอขับข้ามทางหลวงปาร์คเกอร์

จู่ ๆ มีรถโรลส์ รอยซ์ ตามท้ายรถเก๋งของเธอ

โจเซฟินตกใจกลัว “ทำไมพี่ชายของฉันถึงตามเรามา? เขาต้องการทำอะไร?”

โรสโต้กลับ “ถ้าเขากลับมาอีก ฉัน—ฉันจะไม่ยอมไปกับเขาง่าย ๆ หรอก”