บทที่ 367

โรสร้องไห้ขณะที่เธอพูด "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ฉันตื่นขึ้นมาเป็นโรส ลอยล์ !"

จอร์จสะดุ้งเป็นครั้งคราว...

"นี่มันไร้สาระ แองเจลีนลูกสาวของฉันเสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนั้น ฉันฝังเธอไว้ที่สุสาน เมาน์เทน ฟอร์ก แต่เธอกำลังบอกฉันว่าตอนนี้เธอเป็นลูกสาวของฉัน… ที่ปรากฏตัวต่อหน้าฉันอยู่ในร่างอื่น..."

แม้ว่ามันจะบ้าอย่างไม่น่าเชื่อ แต่จอร์จก็ยังไม่สามารถแยกความเป็นไปได้ที่แองเจลีนจะอยู่ในร่างของโรสได้อย่างสมบูรณ์

เขาจำช่วงเวลาที่เขาได้พบกับแองจ์ ลิน ครั้งแรกที่เล่นเกม 'นิ้วกลางอยู่ไหน' เขาจำฉากที่แองเจลีนและโรสจับมือกันแน่นที่จุดเกิดเหตุ

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่โชคชะตาได้จัดเตรียมไว้

"โรส พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอคือแองเจลีนลูกสาวของฉัน" เขามองไปที่โรสที่ยืนตรงด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เธอเหมือนกับแองเจลีนลูกสาวของเขาทุกประการ

โรสพยักหน้า

เธอวางมือไว้ข้างหลังและหมุนศีรษะไปรอบ ๆ ขณะที่เธอท่องบทกวี "คุณพ่อ คุณให้ชีวิตกับฉัน คุณแม่ คุณเลี้ยงดูฉัน คุณพ่อคุณแม่ของฉันคุณปลอบฉัน เลี้ยงฉัน ช่วยฉัน แนะนำฉัน ดูแลฉัน คุ้มครองฉัน อุ้มฉันไปตามสถานที่ต่าง ๆ ฉันต้องตอบแทนความเมตตานี้ แต่ไม่สามารถคาดเดาความหายนะได้!"

จอร์จสังเกตวิธีที่เธอท่องบทกวีและนึกถึงวิธีที่แองเจลีนเคยทำ เมื่อเธอท่องบทกวีตอนเป็นเด็ก

เช่นเดียวกับโรส เธอจะแกว่งศีรษะไปมาขณะที่เธอท่องอย่างไร้เดียงสา บทกวีของเธอสำหรับจอร์จเขารู้สึกว่าบทกวีมีความหมายเชิงลบและมักจะห้ามไม่ให้เธอท่องบทกวี

ในตอนที่เธอท่องบทกวีเสร็จแล้วใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา

จากนั้นเธอก็คุกเข่าไปยังที่ว่างตรงข้ามกับที่เธอเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้และเลียนแบบน้ำเสียงที่ดุดันของจอร์จ "แองเจิลมีบทกวีคลาสสิกที่ไพเราะและมีชื่อเสียงมากมายทำไมลูกต้องเลือกบทกวีเช่นนี้? บทกวีนี้มีนัยในเชิงลบอย่าท่องซ้ำอีกต่อไป”

เธอสามารถเลียนแบบลักษณะและเสียงของจอร์จได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ตอนนี้ใบหน้าของจอร์จเต็มไปด้วยน้ำตาเช่นกัน

เขายื่นมือไปช่วยให้เธอลุกขึ้น "แองเจิล!"

"คุณพ่อ!" โรสขดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาและน้ำตาของเธอก็ทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก

"หนูขอโทษที่เอาแต่ใจ"