บทที่ 40

โจเซฟินเด้งขึ้นมาจากโซฟาด้วยความตกใจ เธอจับแก้มของร็อบบี้น้อยโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทั้งบีบทั้งหยิก "เดี๋ยวนะ นี่ใช่เจนสันจอมเหยียดหยามและไม่ไว้ใจใครของพวกเราจริงเหรอ?"

ร็อบบี้น้อยไม่ได้ดูโกรธหรือรำคาญอะไรกับการกระทำของโจเซฟิน ตรงกันข้าม เขาเผยรอยยิ้มอันใสซื่อให้เธอแทน

โจเซฟินตะโกนออกมาด้วยความแปลกใจ "เจย์ ฉันมั่นใจว่าลูกชายของนายถูกลักพาตัวแน่"

เจย์ตบเข้าไปที่หลังหัวของโจเซฟินและตำหนิเธออย่างเยือกเย็น "เธอควรหยุดอ่านนิยายไร้สาระพวกนั้นได้แล้ว สิ่งที่เธอพูดชักจะเพ้อเจ้อเข้าไปทุกวัน"

แม้ว่าคุณปู่คุณย่าไม่สามารถยอมเชื่อการจับพิรุธแปลก ๆ ของโจเซฟินได้ พวกเขาไม่อยากจะคิดหากหลานของพวกเขาถูกพาตัวไป

เมื่อพวกเขาเริ่มทานอาหาร คุณปู่คุณย่าตักอาหารจำนวนมากใส่ชามของร็อบบี้น้อย แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองอย่างสุภาพ "ขอบคุณนะครับคุณปู่ ขอบคุณนะครับคุณย่า"

แม้ว่า "เจนสัน" จะน่ารักและเป็นมิตร เจย์พลันรู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลกไป

ทั้งครอบครัวนั้นค่อนข้างชินกับความเฉยเมยของเจนสัน จึงเข้าใจได้ว่าทำไมตอนนี้พวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะรับมือกับเด็กชายในตอนนี้ยังไง เจนสันน้อยผู้เย็นชาที่รักษระยะห่างกับคนอื่นเป็นพันไมล์ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นเด็กน้อยน่ารักที่ไม่ว่าเดินไปทางไหน ก็จะมีดอกไม้งอกเงยขึ้นที่นั่น

ยกเว้นเพียงแต่โจเซฟิน

คุณปู่และคุณย่านั้นถึงกับได้รับผลกระทบทางจิตใจจากบุคลิกที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนของหลานชาย เมื่อหายซึม คุณปู่เริ่มดุลูกชายของเขาทันที "เจย์ อย่าทำงานหนักทุกวันเกินไป เจนสันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? แกรู้ไหมว่าทำไม?"

เจย์มองไปที่ "เจนสัน" ผู้ซึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารในชาม บุคลิกที่ไม่เหมือนเดิมของ "เจนสัน" ทำให้เขากลัวเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม "เจนสัน" อยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาใสของเขาราวกับท้องทะเล จมูกของเขาตรงและสูงดังขุนเขา… ปัญญาของเขาก็เช่นกัน แต่เขาก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดีว่าทำไมลูกชายของเขาถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหัน

ร็อบบี้น้อยได้ยินการสนทนาของเหล่าผู้ใหญ่ก็แอบหัวเราะชอบใจ 'คุณพ่อ ไม่รู้เหรอครับว่าพ่อมีลูกชายสองคน?"