บทที่ 41

เจย์แสดงจุดยืนของตัวเองโดยไม่ลังเล "พ่อ เธอมีครอบครัวใหม่และมีลูกด้วยกันแล้ว เธอไม่มีทางมอบรักของแม่ที่แท้จริงให้เจนสันได้ ได้โปรดอย่าบอกว่าเธอเป็นแม่ของเขา อย่าสร้างความหวังให้เขา สุดท้ายเขาจะผิดหวัง"

ชายชราดูโกรธ เขามองหน้าลูกชายแล้วคัดค้าน "เจย์ ถึงแกจะเกลียดเธอ แต่เธอก็เป็นแม่ของเจนสัน สายสัมพันธ์แม่ลูกไม่มีวันถูกทำลาย แกจะไม่เปิดใจแล้วให้พวกเขารู้จักกันหน่อยหรือยังไง? นี่ก็เพื่อประโยชน์ของเจนสันนะ"

เมื่อเจย์ออกมาจากห้องหนังสือของชายชรา เขารู้สึกสับสนมากกว่าที่เคย

มันดึกมากแล้วในตอนที่พวกเขาออกจากบ้านของคุณปู่และคุณย่า เจย์เดินออกมาจากคฤหาสน์ อุ้มร็อบบี้น้อยไว้ด้วยแขนข้างเดียว ร็อบบี้น้อยโบกมือลาให้คุณปู่และคุณย่าอย่างกระตือรือร้น "ลาก่อนครับคุณปู่ ลาก่อนครับคุณย่า ลาก่อนครับน้าโจเซฟิน"

หลังจากจบการร่ำลา ร็อบบี้น้อยก็กอดคอของพ่อ 'คุณพ่อแข็งแรง เขาอุ้มเราได้ด้วยมือข้างเดียว' เขาคิด ร็อบบี้น้อยมีความสุขกับความรู้สึกเมื่อมีพ่อ

"คุณพ่อ ผมอยากขึ้น ขึ้นไป!" ร็อบบี้น้อยนั้นอิจฉาเด็กคนอื่นที่ขี่คอพ่อเสมอ ในที่สุด เขาก็จะได้รับประสบการณ์ด้วยตัวเองแล้ว

ใบหน้าของเจย์จริงจังขึ้นเล็กน้อย "โรสสอนลูกเหรอ?"

ร็อบบี้น้อยพยักหน้า "ช่าย"

เจย์พิจารณาถึงร่างอันเล็กจิ๋วของโรส 'มีเด็กห้าขวบอย่างเจนสันขี่คออยู่ต้องทำให้เธอเหนื่อยมากแน่'

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ครั้งสุดท้ายที่ร็อบบี้น้อยขอขี่คอแม่ของเขานั้นผ่านมานานมากแล้ว

"เอาสิ" เจย์วางร็อบบี้น้อยลงบนพื้น ก่อนที่ร่างสูงจะย่อตัวลง ร็อบบี้น้อยกระโดดขึ้นหลังและโอบคอของเขาไว้ย่างนุ่มนวล

"ไปกันเลย!" ร็อบบี้น้อยส่งเสียงออกมาอย่างอารมณ์ดี