บทที่ 408

ใครต้องการอยากให้มันเตือนกันเล่า?

โรสรีบใส่ชุดนั้นแม้ว่าชุดจะดูตัวเล็กไปหน่อย มือของเธอล้วงเข้าไปในแขนเสื้ออย่างยากลำบาก เจย์จึงเดินเข้าไปช่วยเธอรูดซิปด้านข้างของแขนเสื้อ

ใบหน้าของเธอแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่เธอรู้สึกไม่เหมาะสมพอสำหรับผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยกับชุดดังกล่าวเท่าที่เขาต้องการ

เขาค่อย ๆ จับทุกชิ้นส่วนของชุด จากนั้นเขาก็มองไปที่เธอ ดวงตาคู่ที่เย็นชและลึกล้ำของเขายิ้มให้กับเธอ...

สำหรับเธอดูเหมือนว่าเขายังคงเป็นชายหนุ่มที่ไร้เดียงสา และชายหนุ่มผู้ร่าเริงที่ดูเป็นคนไม่มีพิษไม่มีภัย

“ครั้งต่อไป อย่าลืมทานอาหารให้ตรงเวลาด้วยล่ะ”

เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น โรสก็ตัวสั่น แน่นอนว่าเขามีเจตนาชั่วร้ายอยู่เบื้องหลังสิ่งนี้!

“วันเกิดปีที่ 83 ของคุณปู่ในวันนี้ งานเลี้ยงวันเกิดจะจัดขึ้นที่ อิงแลนด์ คลับเฮ้าส์ ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน งานครั้งนี้อารองของเจย์ได้เชิญสื่อมวลชนจำนวนมากให้ถ่ายทอดสดงานเลี้ยง”

เจย์วางมือบนไหล่เรียวของโรส จ้องมองเธอ และพูดอย่างจริงจังแต่อ่อนโยนว่า “สัญญากับฉันนะว่าสำหรับวันนี้ เธอจะทำทุกอย่างตามที่ฉันบอก ตกลงไหม?”

เธอพูดด้วยดวงตาที่เปล่งประกายว่า “ถ้านายขายฉันไปล่ะ? ฉันจะร้องไห้กับใครได้บ้าง?”

“ถ้าเธอจะถูกขาย เธอจะถูกขายให้กับฉันเท่านั้น”

โรส "..."

“หลังจากวันนี้ ฉันจะฟังเธอไปตลอดชีวิตของฉัน” เสียงของเจย์นั้นไพเราะราวกับน้ำผึ้งหลอมละลายหัวใจที่เย็นชาที่สุดของเขา

ที่ผ่านมาเขามักจะเย็นชาและไม่ค่อยเป็นมิตร แต่ตอนนี้เขาก็ดูนุ่มนวลและอบอุ่น มันจะทำให้ทุกคนตกใจจนตายได้เมื่อเห็นการกระทำแบบนี้ในตอนนี้

“สัญญากับฉันสิ!” เขาเกือบจะมีน้ำเสียงที่ขอร้อง

โรสตะลึง นี่เป็นข้อเสนอที่ดีเกินกว่าจะปฏิเสธ!

ตราบเท่าที่เธอสามารถยอมหลีกหนีจากอุบัติเหตุและภัยพิบัติในแต่ละวันได้ นั่นหมายความว่ามันอาจจะทำให้เธอได้การต้อนรับในชีวิตที่แบบสดใสและสวยงามในวันพรุ่งนี้ต่อไปได้งั้นเหรอ?

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้านายย้อนกลับคำพูดของนายล่ะ?” โรสทำหน้ามุ่ย

เธอกลัวที่จะก้าวเข้าไปในกับดักของเขา และจะไม่เห็นแสงสว่างอีกเลย

เขาบีบดั้งจมูกของเธอ แล้วเดินไปที่โต๊ะ และดึงเอกสารสัญญาออกจากลิ้นชัก