บทที่ 409

ขณะที่เธอเดินออกจากหอท่าเรือหอมหวน โรสมองไปที่ถนนยางมะตอยที่เปียกอยู่และกลับมามองที่ชุดเดรสยาวของเธอ มันเหมือนมีร่องรอยของการต่อสู้พาดผ่านคิ้วของเธอ

เจย์เดินไปตรงหน้าเธอแล้วก้มลงตรงหน้าเธอ “มานี้สิ ฉันจะพาเธอไปเอง”

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

ถึงแม้ชุดจะดูล้ำค่า แต่ก็ต้องมีใครสักคนเป็นคนพิเศษที่จะขี่หลังของท่านอาเรสได้!

“ท่านอาเรส ฉันคิดว่าฉันจะเดินเอง” เธอพูดขณะยกชุดขึ้น เผยให้เห็นน่องสีขาวราวกับหิมะของเธอ

“ขึ้นหลังฉัน” เสียงของเขาเย็นลงเล็กน้อย

โรสงุนงง ผู้ชายคนนี้มีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่า? ทำไมวันนี้การกระทำของเขาถึงอ่านใจยากจัง

ไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้ว เธอค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนหลังของเขา โดยที่ไม่แน่ใจว่าควรวางมือไว้ที่ไหนดี เมื่อเจย์ยืนขึ้น เธอก็ตัวโยกไปมา

“โอบตัวฉันไว้สิ” เจย์สั่ง

จากนั้นโรสก็วางมือบนไหล่ของเขาอย่างระมัดระวัง

วันนี้เขาสวมสูทที่เป็นทางการมากโดยมีเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเหมือนมหาสมุทรติดกระดุมที่ด้านบน เน็กไทลายทางสีเทา และสูทสีดำรุ่นลิมิเต็ด

มันเป็นรูปลักษณ์ที่ธรรมดาที่สุดของเขา แต่วันนี้เขาดูเหมาะสมเป็นพิเศษราวกับว่าเขากำลังไปร่วมงานแต่งงานของเขา

โรสคิดกับตัวเองว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายดูดีมีอำนาจเหมือนพระเจ้าจะแบกภรรยาของเขาแบบนี้ เธอจะไม่เสียโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน

ดังนั้น เธอจึงใช้โอกาสของเธอและค่อย ๆ ขยับมือขึ้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ คล้องรอบคอของเขาในที่สุด

เจย์ยิ้มขณะที่หญิงสาวเริ่มแสดงออกผ่านการกระทำของเธอ

การเดินทางจาก อสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน ไปยัง อิงแลนด์ คลับเฮ้าส์ เส้นทางไม่ได้ไกลหรือใกล้เกินไป

ในตอนท้ายของทางเดินยางมะตอย ถนนกว้างและมีความชันเล็กน้อย น้ำฝนไม่ได้กักขังอยู่บนถนนอีกต่อไป มันดูสะอาดอย่างประหลาดใจ

“ท่านอาเรส ปล่อยฉันลงได้เเล้ว” โรสไม่อยากอยู่บนหลังเขานานกว่าที่ควร เพราะเธอคิดว่ายิ่งทำนานเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งอุ้มเธอนานไปมากเท่านั้น

เจย์ไม่สนใจเธอ

“ท่านอาเรส นายควรระวังกระดูกสันหลังและสะโพกของนายนะ!”

เขาตะลึง คิ้วของเจย์ยกขึ้นเล็กน้อย

“เธอกำลังบอกว่าฉันแก่แล้วงสินะ?”

เธอไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี “ท่านอาเรส นายยังเด็กและอ่อนเยาว์มาโดยตลอด นายอยู่ในกลุ่มคน ‘สามจุดสูงสุด’ ดังนั้นแม้ว่านายจะอายุมากขึ้น แต่ก็ยังไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าผู้หญิงยังปรารถนานายอยูู่ ไม่ว่าพวกเขาจะอายุ 17 หรือ 70 ก็ตาม”