บทที่ 411

“ซาเวียร์ อาเรส!”

เจย์ถามอย่างไม่เป็นทางการว่า “เขาเป็นใคร?”

จอห์นดุอย่างโกรธ ๆ “นายไม่มีหัวใจ! นายสามารถจำชื่อจริงของพี่น้องในตระกูลอาเรสได้กี่คนกัน?”

เขาตอบอย่างเย็นชาว่า “นายปล่อยเรื่องนี้กับฉันสักเรื่องไม่ได้เหรอไง?”

จากนั้นจอห์นก็พูดว่า “เขาเป็นลูกของภรรยาคนที่สองของอานายไง เขาเคยเป็นโรคโปลิโอตอนเด็ก ขาเขาไม่ดี และเป็นคนปัญญาอ่อนตั้งแต่เกิด สำหรับไฟเมื่อวานนี้ คนปกติทุกคนจะหนีไปทันที มีแต่คนพิการที่น่าสงสารเท่านั้นที่เสียชีวิตในเปลวเพลิงนั่น”

หลังจากได้ยินข่าวนี้ เจย์ก็จมดิ่งลงไปในห้วงความคิด “อืม เขาจะเป็นตัวหมากรุกที่ดี”

“ตัวหมากรุกเหรอ?”

“เกี่ยวกับการตายของเขาจะมีคนร้องขอความยุติธรรมให้เขา ถ้าเป็นคนนอกครอบครัวอาเรส จะต้องจ่ายเงินชดเชย ทว่า เนื่องจากเขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวอาเรส จึงมีวิธีที่เฉพาะเจาะจงในการจ่ายค่าตอบแทนดังกล่าว”

จอห์นสับสนกับสิ่งที่เจย์เพิ่งพูดออกมา

เจย์กล่าวต่อว่า ดูจากการเลิกลากันแล้ว “ผู้หญิงที่รุกล้ำหล่านี้อันที่จริงจะใช้เด็กที่ไร้เดียงสาเพียงเพื่อเข้าร่วมเหตุการณ์นี้ นี่เป็นเรื่องผิดปกติ”

จอห์นมองไปที่การแสดงออกที่มืดของเจย์ ซึ่งสั่นสะท้านก่อนที่จะมีออร่าแห่งความโกรธเคืองออกมา

เขาผลักจอห์นที่มึนงงออกไปข้าง ๆ แล้วเดินไปหาโรส

จอห์นรู้สึกตัวและตบหน้าผากตัวเอง “ฉันคิดว่ามันเป็นกรณีง่าย ๆ ของการลอบวางเพลิง แต่ตอนนี้นายมองว่านี่เป็นเหตุต้องมีการสมรู้ร่วมคิดสินะ”

โรสสวมชุดสีขาวราวหิมะนั่งอยู่ที่มุมห้องเงียบ ๆ ออร่าของเธอโดดเด่นเหมือนดอกไม้ในบริเวณรอบ ๆ ที่ว่างเปล่า

เธอยังคงสังเกตและฟังทุกอย่างรอบตัวเธอ เธอกวาดสายตาและสแกนแขกที่เดินไปมา

ซิดนีย์ ลอยล์เพิ่งเข้ามาในคลับเฮ้าส์พร้อมกับของขวัญที่ห่อมาอย่างสวยงามในมือ เธอเห็นโรสจากมุมหางตาและเดินเข้าไปหาเธอ

“พี่สาว!”