บทที่ 412

โรสพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “แม้ว่าสมาชิกในครอบครัวของอาเรสจะไม่ได้ขาดแคลนทรัพย์สมบัติทางวัตถุ แต่ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ก็แสดงถึงความจริงใจของฉันได้! ถ้าเราอยู่ข้างนอก บางทีฉันยังสามารถซื้อการประดิษฐ์ตัวอักษรหรืองานศิลปะสำหรับท่านปู่อาเรสได้”

“ตามฉันมานี่”

เจย์พาโรสขึ้นไปที่ห้องศิลปะบนชั้นสามของคลับเฮ้าส์ แล้ววางกระดาษและปากกาให้เธอตรงหน้า และพูดว่า “ฉันคิดว่าเธอสามารถเริ่มเตรียมของขวัญของเธอได้แล้วนะ ใช่ไหมล่ะ?”

โรสใช้นิ้วชี้วางไปที่จมูกของเธอแบบครุ่นคิดขณะจ้องมองไปที่เขา โรสถามว่า “นายอยากให้ฉันวาดอะไรเป็นของขวัญสำหรับวันเกิดของท่านปู่อาเรสดี?”

เขาพยักหน้าอย่างยินดี

เธอไม่รู้ว่าอยากจะหัวเราะหรือร้องไห้กันแน่ “หนึ่งอย่างที่จะบอกคือ ฉันไม่ใช่ศิลปิน สองคือ ฉันไม่ใช่นักประดิษฐ์อักษรภาพวาดและฉันไม่มีค่าใด ๆ บางทีท่านปู่อาเรสอาจจะโยนของขวัญของฉันออกไปนอกประตูก็ได้”

“ใครกล้าแตะต้องหรือทำร้ายเธอแบบนั้นในขณะที่ฉันอยู่ใกล้ ๆ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เธอจึงนั่งอยู่หน้ากระดานวาดภาพและครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุด เธอก็มาพร้อมกับคำอวยพรวันเกิดที่เป็นบทกวี

“ท่านอาเรส สิ่งนี้เหมาะเป็นของขวัญหรือไม่?”

เจย์มองไปที่การประดิษฐ์ตัวอักษรและเห็นว่าทุกคำมีความซับซ้อนพิถีพิถันและประณีต มันดูมีเสน่ห์และสะท้อนให้เห็นถึงตัวละครที่แข็งแกร่งของเธอเช่นกัน

ดวงตาของเขามีรอยยิ้ม “เธอเขียนได้ดีเลยล่ะ”

เจย์หยิบม้วนกระดาษจากลิ้นชักและวางกรอบงานศิลปะของเธออย่างระมัดระวัง เขาเห็นอารมณ์มากมายบนใบหน้าของโรสและดูเหมือนทำให้เธอรู้สึกมั่นใจ “ไม่ต้องกังวลหรอก ทุก ๆ ปี ท่านปู่อาเรสจะบริจาคของขวัญทุกชิ้นที่ได้รับเพื่อการกุศล ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะให้งานศิลปะหรือของโบราณเก่าแก่แค่ไหน เขาก็บริจาคมันเหมือนกันหมด”

โรสโต้กลับ ด้วยท่าทางดื้อรั้น “เนื่องจากพวกเขามาเพื่อแสดงความยินดีทั้งหมด แล้วฉันก็ไม่ควรใส่อะไรลงไปหน่อยเหรอ?”

เจย์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “จากผู้คนทั้งหมดในโลก เธอจะเป็นคนแรกที่เล่นท่านปู่อาเรสแบบนี้”

หลังจากห่อของขวัญเรียบร้อยแล้ว เจย์ก็ส่งมอบให้โรส “ตามฉันมาเถอะ ไปเยี่ยมท่านปู่อาเรสกัน!”

เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เขาจะไม่เปิดมันต่อหน้าคนอื่นจริง ๆ เหรอ?”

“ของขวัญจากผู้อื่นล้วนได้รับการปฏิบัติแบบนี้” เจย์ตอบ