บทที่ 413

เจย์เป็นหลานชายคนโต เขาจึงดึงโรสไปอวยพรกับท่านปู่อาเรสเป็นคนถัดไป

“ในนามหลานชายของคุณ ผมมาอวยพรวันเกิดครับ คุณปู่ ผมหวังว่าปีต่อ ๆ ไปจะทำให้คุณมีความสุขและมีสุขภาพแข็งแรง”

โรสลุกขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันขออวยพรวันเกิดให้คุณค่ะ ท่านปู่อาเรส ขอให้คุณและครอบครัวของคุณมีสุขภาพที่ดีตลอดทั้งปี!”

เมื่อพิธีกรเดินลงไปรับของขวัญ โรสลังเลที่จะมอบให้

เจย์มองเธอในขณะที่โรสจ้องกลับมาที่เขาอย่างอาฆาต และกระซิบว่า “นายไม่ได้เป็นคนบอกเหรอไงว่าท่านปู่อาเรสจะไม่เปิดของขวัญไง?”

“อืม ฉันหมายถึงของขวัญจากคนนอก” เจย์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

เธออยากจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่น้ำตาไม่ไหลอีกแล้วตอนนี้

ให้ตายสิ ไอ้บ้านี่เก่งเกินไปกับการเมินเฉย

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของแขก โรสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยื่นของขวัญของเธอ

เธอก้มหน้าต่ำ เธอคิดว่าจะต้องมีเสียงเยาะเย้ยอย่างแน่นอน

ท่านปู่อาเรสกำลังเปิดกล่องของขวัญและคลี่ม้วนที่ห่อออกมา

หมึกที่เขียนมันกลับยังไม่แห้ง และนั่นทำให้มือของเขาเปื้อนเส้นหมึกสีดำโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพื่อนและญาติ ๆ ที่มองต่างพากันถอนหายใจ “การประดิษฐ์ตัวอักษรนี้ถูกสร้างขึ้นในนาทีสุดท้ายสินะ?”

“เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร? หากเธอไม่ต้องการให้ของขวัญก็ไม่ต้องให้สิ!”

โรสรู้สึกร้อนที่ใบหน้าของเธอ

สายตาเย็นชาของเจย์กวาดไปทั่วผู้คน และการเถียงใส่เธอก็เงียบลงทันที

ท่านปู่อาเรสชูการประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นดู ด้วยความประหลาดใจที่ปรากฏขึ้นช้า ๆ ในการแสดงออกจากใบหน้าของเขายิ่งทำให้เขามองอย่างตั้งใจมากขึ้น

เจย์เคยบอกเขาก่อนหน้านี้ว่า โรส ลอยล์เป็นแองเจลีน เซเวียร์ อย่างไรก็ตาม เขาสงสัยในข้อเท็จจริงนั้น

วันนี้เขาไม่สงสัยอะไรอีกแล้ว

ในการประดิษฐ์ตัวอักษรชิ้นนี้ คำอวยพรวันเกิดถูกเขียนขึ้นอย่างอลังการพร้อมกับคำใบ้ที่มีความอารมณ์ขันซ่อนอยู่ จากการเขียนด้วยลายมือนั้นเข้ม ซับซ้อน และไม่ธรรมดา

นั่นคือลายมือของแองเจลีนจริง ๆ

ท่านปู่อาเรสมองไปที่โรสและยิ้มอย่างอบอุ่น “โรส ของขวัญของเธอทำให้หัวใจฉันอบอุ่น”