บทที่ 414

โรสพูดอย่างรีบร้อน “ฉันไม่รังเกียจที่จะถูกมองดูน่าอับอาย เพียงแค่ให้เงินฉันและทำให้ฉันอับอายไปเลย! ยิ่งดี!”

เจย์หัวเราะดังลั่นออกมา “ยัยขี้โลภตัวน้อย”

เขาดึงบัตรเครดิตออกจากกระเป๋าเสื้อสูทและยื่นให้โรส “รับนี้ไปสิ!”

“ท่านอาเรส บัตรนี่มีเงินด้วยหรือ?” เธอคิดว่าต้องได้เป็นเงินสดจำนวนมาก

ใบหน้าของเจย์มืดลง ทรัพย์สินที่มีได้ถูกชำระด้วยบัญชีทั้งหมดของเขาอยู่ที่บัตรนั่นและนี่เธอได้มันไปแล้ว ความสงสัยทำให้สมองว่างเปล่าขึ้นมาทันที

“ไปค้นหาด้วยตัวเอง” เขาพูดอย่างเย็นชา

จากนั้น โรสก็เก็บมันไปอย่างมีความสุข

เมื่อมองไปที่เธอ เขาถามว่า “ในตอนนั้นที่ฉันยื่นเงินให้เธอ ทำไมเธอถึงปฏิเสธล่ะ?”

เธอตอบอย่างภาคภูมิใจว่า “มันต่างออกไปน่ะสิ ในตอนนั้น นายต้องการให้เงินฉันเพื่อแลกเปลี่ยนกับลูก ๆ ของฉัน ดังนั้นแน่นอนว่าฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว วันนี้ฉันขายการประดิษฐ์ตัวอักษรของฉันได้ ยิ่งไปกว่านั้น การประดิษฐ์ตัวอักษรนั้นก็ไม่มีราคาต้นทุนเลย ฉันจะไม่ขายมันได้ไงล่ะ?”

เขายิ้มและพูดว่า “ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยเงินที่ได้มันก็สะอาดและดูสำคัญสำหรับเธอ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแห่งความสยองขวัญก็ดังมาจากด้านนอกประตู!

“ลูกชายของผมเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยอง ท่านปู่อาเรส คุณต้องช่วยให้ผมได้รับความยุติธรรมด้วย!”

พวกเขาได้ยินเสียงของคน ๆ นั้นก่อนที่จะเห็นหน้าว่าเป็นใคร

ขณะนี้ท่านปู่อาเรสนั่งขมวดคิ้ว

“คุณปู่ครับ มันเป็นความต้องการของครอบครัวเหยื่อที่ถูกไฟไหม้ พวกเขากำลังอยากได้ความยุติธรรม” เจย์กล่าวอย่างใจเย็น

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น พวกเขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีดำและมีผ้าคลุมสีดำพาดหน้าเธอโดยมีดอกไม้สีขาวบนศีรษะของเธอเดินรุกล้ำเข้ามาในสถานการณ์นั้น เธอทิ้งตัวลงต่อหน้าเท้าของท่านปู่อาเรส

เจย์และโรสทำได้เพียงถอยห่างเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับเธอ

หญิงสาวร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนา “ท่านปู่อาเรส ซาเวียร์ของฉันเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร เขาเป็นที่รังเกียจของคนอื่นตั้งแต่เขายังเล็ก ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ฝากความหวังไว้กับเขามากนัก ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือให้เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใครจะรู้ว่าเขาจะถูกไฟคลอก? ทำไมชีวิตของซาเวียร์ถึงขมขื่นขนาดนี้?”

ดวงตาของโรสพลันเป็นสีแดง

เธอเข้าใจความเจ็บปวดของแม่ที่สูญเสียลูกไป ย้อนกลับไปตอนนั้นเมื่อเธอคิดถึงเจนส์ในขณะที่เธอไม่อยู่บ้าน มันช่างทรมานมาก แต่ถึงอย่างนั้น แม่คนนี้ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกอันเป็นที่รักไปตลอดกาล

มีเสียงแหบในเสียงของท่านปู่อาเรสขึ้นมาว่า “ฉันเสียใจอย่างมากกับการตายของซาเวียร์ เธอไม่ต้องกังวลหรอกนะ ตระกูลอาเรสจะให้คำตอบที่เธอพึงพอใจอย่างแน่นอน”