บทที่ 440

โรสพลันยิ้มปนเปกับความเศร้า “ถ้าฉันมีใจที่จะเปิดโปงเขา ฉันก็จะไม่ทนเจ็บปวดมากขนาดนี้และไม่มาพัวพันกับเรื่องทั้งหมดนี้อีกเลย

“โจซี่ ฉันอยากจะกลืนความคับข้องใจทั้งหมดที่ฉันรู้สึกมากกว่าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา อย่างแรก มันเป็นเพราะเขาเป็นพ่อของลูก ๆ ของฉัน อย่างที่สอง… ฉันคิดเสมอว่าถ้าฉันไม่เปิดโปงเขา เขาก็จะเป็นเจย์บี้ที่สมบูรณ์แบบในใจฉันตลอดไป”

หัวใจของโจเซฟินสั่นสะท้านราวกับมดหลายสิบล้านตัวกำลังแทะหัวใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด

“แองเจลีน ไม่ต้องกังวลหรอกนะ คราวนี้ ฉันจะยืนเคียงข้างเธอและสนับสนุนการตัดสินใจทั้งหมดของเธออย่างเต็มที่”

“ขอบคุณนะ โจซี่”

…

“เฮ้อ!”

มีการถอนหายใจยาวและลึกซึ้งออกมา!

ผู้หญิงสองคนเบียดกันบนเตียงแคบ ๆ เตียงเดียวกันและจ้องตากัน

“ฉันไม่คิดว่าเราสองคนจะจบลงแบบนี้ แองเจลีน”

โรสพูดว่า “ใช่น่ะสิ ฉันรักพี่ชายของเธอ แต่พี่ชายของเธอหันหลังให้กับชีวิตของฉัน”

โจเซฟินพูดกลับว่า “ฉันรักพี่ชายของเธอเหมือนกัน และฉันได้สูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ผู้หญิงมีไปก็เพราะเขา แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งฉัน!”

…

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่สะใภ้ อยากย้อนเวลากลับไปปีไหน?”

“ถ้าย้อนเวลากลับไปเมื่อเจ็ดปีที่แล้วได้ ฉันขออยู่ในฐานะ โรส ลอยล์ ที่หยาบคายและโง่เขลาดีกว่า ฉันไม่ควรใช้อุบายใด ๆ เพื่อแต่งงานกับเขา และแน่นอนว่าฉันไม่ควรมีลูกกับเขา ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เมื่อ 17 ปีที่แล้ว ฉันจะรักษาระยะห่างกับพี่ชายของเธออย่างแน่นอน”

โจเซฟินพูดอีกว่า “ถ้าเราสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ฉันอยากจะย้อนกลับไปในวันที่ฉันได้พบกับเซย์น เวลาที่ฉันรู้สึกประทับใจเขา เต็มไปด้วยความเขินอายและชื่นชอบเขา และขอไม่รับรู้เกี่ยวกับความเจ็บปวดของความรัก!”

โรสมองดูโจเซฟินและพูดว่า “พี่ชายของฉันช่างทำตัวเป็นไอ้โง่ แต่เธอยังลืมเขาไม่ได้อีกเหรอ?”