บทที่ 464

“ฉันรักเธอ!”

ดวงตาที่ลึกและเงียบงันของเขาพลันเลือดด้วยความโกรธและความเจ็บปวด

น้ำตาที่เย็นชาของเขาเปื้อนเลือดสีแดงเข้มจนน่ากลัว

“ฉันจะแก้แค้นให้เธอให้ได้!”

ในตอนเช้า แสงแดดสาดส่องลงบนพื้นผ่านม่านหน้าต่างบาง ๆ ฉากกั้นหน้าต่างไหวพริ้วและมีจุดแสงทับซ้อนกันหลาย ๆ จุดอยู่บนพื้น

เจย์นั่งอยู่ตรงหัวมุมห้องนอน ด้วยชุดนอนขาวหิมะของเขาที่สวมใส่อย่างหลวม ๆ บนตัวเขา ใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามนั้นมีขนาดประมาณฝ่ามือ ดวงตาที่เงียบงันและลึกล้ำเต็มไปด้วยแสงอันเยือกเย็นและกระหายเลือด ผมยุ่งของเขาทำให้เขามีออร่าที่ดูนิ่งเฉยและหดหู่

ถึงกระนั้น เขาก็งดงามราวกับคนที่เป็นอมตะที่ถูกเนรเทศ!

“คุณพ่อ!”

ทันใดนั้นเสียงที่นุ่มนวลและเสน่หาของเด็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง

แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นบนบันได

ดวงตาที่ไม่ขยับเขยื้อนของเขาเริ่มกระพริบขยับเล็กน้อย ประตูห้องนอนส่งเสียงเอี๊ย เมื่อมีหัวเล็ก ๆ แอบมองผ่านรอยแยกที่ประตูเปิดออก

ใบหน้างาม นัยน์ตาสีดำ และขนตางอนยาวนั้นบริสุทธิ์และไร้ที่ติราวกับลักษณะของเทพธิดาน้อย

เซ็ตตี้น้อยเขย่งปลายเท้าของเธอขณะที่ค่อย ๆ เดินไปหาเจย์ จากนั้นเธอก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขา

ใบหน้าของเธอมีสีหน้าวิตกกังวล

เขาเอื้อมมือไปบีบหน้าเซ็ตตี้น้อย “ลุงไม่เป็นไร!”

เซ็ตตี้น้อยเอาแขนโอบรอบคอของเขาและเอาปากเล็ก ๆ ของเธอไปใกล้ ๆ หูของเขา เธอพูดอย่างอ่อนโยนและเสน่หา “คุณพ่อ!”

ดวงตาที่ไม่เคลื่อนไหวของเจย์กลับมามีชีวิตอีกครั้งในขณะที่เขายิ้มเล็กน้อย

ในที่สุด เซ็ตตี้น้อยก็ยินดีที่จะเรียกเขาว่า ‘คุณพ่อ’

เธอเรียกเขาด้วยเสียงธรรมชาติและใจดีจนทำให้ใจที่เย็นชาของเขาละลายราวกับหิมะในฤดูใบไม้ผลิ

“คุณพ่อคะ อย่าเศร้าไปเลยนะ”

เจย์พยักหน้า

เจนสันและร็อบบี้น้อยก็เดินเข้ามาหลังจากนั้นไม่นานและยืนอยู่ข้าง ๆ เจย์