บทที่ 478

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้านที่แปลกประหลาด พลันหายใจแรงออกมาเมื่อเขาลุกขึ้นนั่ง

ในยามเช้า พระอาทิตย์เริ่มทักทายขอบฟ้า

เขาหมดความอยากที่จะนอนต่อ เขาจึงตื่นขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการไปทำงาน เขาโกนหนวดเคราอย่างรอบครอบและเรียบร้อยเพราะเขาจะไปพบเธอในวันนี้

เขาต้องการแสดงตัวกับเธออย่างดีที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้เธอกังวลเกี่ยวกับเขา

แผนกการแพทย์ของแกรนด์ เอเซีย

โรสมาถึงที่ทำงานของหัวหน้าพยาบาลแต่เช้าตรู่

เธอยืนต่อหน้าหัวหน้าพยาบาลอย่างนอบน้อมและโค้งคำนับ “ขอบคุณที่อดทนสอนฉันนะคะ”

หัวหน้าพยาบาลแอบเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง แววของความไม่เชื่อฉายในดวงของเธอ

คนงานคนอื่นอาจจะเพิ่งลุกจากเตียง แต่ผู้หญิงคนนี้ที่เป็นแก้วตาดวงใจของประธานกลับรีบมาทำงานเร็วกว่าใคร ๆ

“มากับฉัน”

หัวหน้าพยาบาลพาโรสไปที่ห้องของท่านปู่เซเวียร์และอธิบายเกี่ยวกับอาการของผู้ป่วย “แขนขาทั้งสี่ของเขาไม่มีแรง รวมถึงกล้ามเนื้อระบบทางเดินหายใจด้วย ทางโรงพยาบาลได้สรุปผลไว้ก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาวินิจฉัยกันว่าเขาเป็นโรคกล้ามเนื้อฝ่อลีบ หลังจากการพูดคุยแบบสหสาขาวิชาชีพในโรงพยาบาลของเราหลายครั้ง เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคโซมาไทเซชัน เป็นโรคปัญหาทางด้านจิตใจเป็นส่วนร่วม”

โรสไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับโรคโซมาไทเซชัน ดังนั้น หญิงวัยกลางคนจึงอธิบายว่า “เป็นโรคที่เกิดจากระบบประสาทส่วนกลางซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับความวิตกกังวลและความผิดปกติทางอารมณ์ สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงเช่นเขา นี่เป็นอย่างแรกที่ คนไข้ไม่มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่!”

ดวงตาของโรสพลันแดงขึ้น เมื่อได้รับฟังสิ่งนี้เธอถึงกับรู้สึกหายใจไม่ออกด้วยความเจ็บปวด แต่เธอได้ตอบกลับไปว่า “เข้าใจแล้วค่ะ!”

“ถ้าเป็นโรคโซมาไทเซชันแบบธรรมดา มันจะไม่เป็นอาการร้ายแรง แต่ถ้าผู้ป่วยไม่สามารถทนต่อยาใด ๆ เพื่อทำให้อารมณ์ของเขาคงที่ได้ นั่นคือส่วนที่ยากของการรักษา ส่วนที่สำคัญที่สุดในการดูแลผู้ป่วยรายนี้คือการให้คำปรึกษาทางด้านจิตใจเข้าร่วมด้วย”

“ได้ค่ะ” โรสเก็บข้อมูลทุกอย่างไว้ในใจ

“นอกจากนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้กล้ามเนื้อของเขาเสื่อมลง เราต้องฉีดยาเพื่อรักษารูปร่างของกล้ามเนื้อของเขาให้ยังคงแข็งแรงไว้”

โรสครุ่นคิดก่อนจะถามว่า “คุณหัวหน้าคะ วันนี้สอนฉีดยาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

เธอต้องการจะช่วยคุณปู่ของเธอมากกว่านี้เพื่อที่เขาจะได้ลุกขึ้นยืนได้เร็วยิ่งขึ้น เธอเต็มใจทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือเรื่องใหญ่เพียงใดก็ตาม

หัวหน้าพยาบาลส่งท่อขนาดเล็กไปให้โรส และชี้ไปที่เส้นเลือดดำที่ด้านหลังมือของท่านปู่เซเวียร์ จากนั้นเธอก็ถามว่า “คุณต้องการลองเปลี่ยนท่อให้เขาไหม?”

โรสค่อย ๆ แกะพลาสเตอร์ที่หลังมือคุณปู่ของเธอ

สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอยู่ข้างนอก และมีคนตะโกนว่า “หัวหน้าพยาบาลอยู่ที่ไหน? ต้องการความช่วยเหลือจากเธอโดยด่วน ตอนนี้ประธานล้มป่วยและต้องได้รับเตียงทันที”

หัวหน้าพยาบาลและโรสพลันหน้าซีดเพราะตกใจ