บทที่ 479

หัวหน้าพยาบาลได้รับโทรศัพท์ด่วน เธอจึงรีบพูดกับโรสว่า “คุณลอยล์ ฉันมีผู้ป่วยรายใหม่ที่เข้ารับการรักษาในอาการวิกฤต และฉันต้องไปจัดการมัน ฉันจะให้ท่านประธานอยู่ภายใต้การดูแลของคุณนะ”

โรสพยักหน้าทันที “ได้ค่ะ”

หลังจากที่หัวหน้าพยาบาลเดินจากไป มีเพียงโรสและเจย์ที่อยู่ในห้องขนาดใหญ่นั้น

โรสรู้สึกว่าการตัดสินใจของเธอค่อนข้างจะรีบร้อนตอบไปหน่อย

เธอกังวลว่าเจย์จะเริ่มโวยวายอย่างไร้เหตุผลเมื่อเขารู้เกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาที่เสียโฉมของเธอ

เจย์มองโรสเดินไปรอบ ๆ กลางห้อง เขาได้เห็นความไม่สงบ ความกังวล และความกลัวในการแสดงออกของเธอ

“ดิฉันเป็นผู้ดูแลคนใหม่ที่นี่และขาดประสบการณ์ ดิฉันควรขอให้เจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์จากสถานีกลางพยาบาลดูแลคุณดีไหมคะ?” โรสเดินเข้าไปหาเขาและแกล้งทำเสียงแหบแห้ง

เจย์มองเธอด้วยสายตาที่ไม่กะพริบ ริมฝีปากเย้ายวนของเขาพลันแยกจากความประหลาดใจเล็กน้อยที่เขารู้สึก

เขาจงใจทำให้เกิดอาการแพ้เพียงเพื่อมาหาเธอ แต่เธอต้องการหลบหลีกเขาเพราะความไม่มั่นใจของเธอหรือ?

“สถานการณ์อาการของฉันไม่ได้รุนแรงเกินไป ดังนั้นมันจึงเหมาะสำหรับมือใหม่อย่างคุณ” เขากล่าว

โรสดึงหน้ากากของเธอออกทันที “ท่านประธาน ท่านยังต้องการให้ดิฉันดูแลท่านด้วยใบหน้านี้แบบนี้ไหมคะ?”

เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไร ในขณะที่จิตใจของเธอยุ่งเหยิงและไม่มีสมาธิ

เจย์ขมวดคิ้ว “ฉันดูเหมือนคนที่ตัดสินคนจากภายนอกหรือ?”

โรสประหลาดใจ... เธอจำครั้งแรกที่เธอพบเขาหลังจากเหตุการณ์นั้นและสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของเขาได้

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เธอก็สวมหน้ากากกลับเข้าไปอีกครั้ง “ขอบคุณ ท่านประธาน ที่ไม่ดูถูกฉัน ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อรับใช้คุณ”

รอยยิ้มผุดขึ้นในสายตาของเจย์ “แล้วเธอสั่งอาหารเดลิเวอรี่ให้ฉันได้ไหม?”

“ดิฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ ดิฉันไม่มีโทรศัพท์”

เจย์ส่งโทรศัพท์ของเขาให้เธอ “ใช้ของฉันสิ”

เธอปฏิเสธที่จะรับมันแทน ด้วยการกล่าวไปว่า “แผนกการแพทย์ของแกรนด์ เอเซียจัดหาอาหารให้กับผู้ป่วยของพวกเขาอยู่แล้วนะคะ”

“ฉันอยากกินอะไรบางอย่างข้างนอก”

โรสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่งอาหารเดลิเวอร์รี่ให้เขา