บทที่ 486

โรสตอบกลับด้วยภาพเคลื่อนไหว ของใครบางคนที่ถูกตัดศีรษะ

โรสพิมพ์ว่า 'อย่าด่าเขาเลย’

จักรวรรดิไร้อาทิตย์อัสดงตอบว่า 'เธอรักเขามากเกินกว่าที่จะด่าเขาเหรอ?'

'ใช่แล้ว'

แก้มของเธอพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที!

ในขณะเดียวกัน ความสุขก็เบ่งบานระหว่างคิ้วของเขา

แล้วจักรวรรดิไร้อาทิตย์อัสดงก็พิมพ์ว่า 'คุณคงเหนื่อย คืนนี้พักผ่อนเร็ว ๆ นะ!'

'ราตรีสวัสดิ์!'

วันรุ่งขึ้น โรสมาถึงห้องพยาบาลแต่เช้าตรู่

เมื่อเห็นเธอ คนดูแลที่เขาทำงานกะข้ามคืนก่อนหน้าก็ยิ้มกว้าง “โรส คุณอยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“ได้ค่ะ คุณลินดา” โรสยิ้ม

มีเพียงโรสและท่านปู่เซเวียร์เท่านั้นที่อยู่ในห้อง

โรสนั่งลงที่หัวเตียงพรางจับมือที่อ่อนแอไว้กับเธอขณะที่เธอนวดกล้ามเนื้อที่ลีบเล็กของเขา

“ลืมตาและมองมาที่หนูสิคะ คุณปู่ แองเจลีนของคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่นะคะ อย่ายอมแพ้นะ ตกลงไหม คุณปู่จะต้องไม่เป็นอะไรนะคะ”

ท่านปู่เซเวียร์ลืมตาขึ้นทันที สายตาของเขาจ้องมองไปที่โรสอย่างเจิดจ้า

โรสถอดหน้ากากแล้วยิ้ม “คุณปู่คะ ดูสิ ถึงจะมีหน้าตาแบบนี้ หนูก็ยังทำงานหนักเพื่อใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน คุณเป็นคนสอนหนูเองว่า ชีวิตมาพร้อมกับอุปสรรคและมีเพียงผู้ที่มีความมุ่งมั่นเท่านั้นที่จะกล้าผ่านสิ่งที่ยากลำบากที่สุดที่โลกเหวี่ยงมาให้เรา ไช่ไหมคะ?”

ท่านปู่เซเวียร์ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหัวใจของเขาร้องไห้ให้กับรูปลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคยของโรส

อย่างไรก็ตาม ความปิติยินดีไหลซึมจากดวงตาของเขา ด้วยทัศนคติที่มองโลกในแง่ดีและมีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าของเธอ

โรสรู้สึกปลาบปลื้ม “คุณปู่ได้ยินหนูไหมคะ?”

ท่านปู่เซเวียร์ พยักหน้าด้วยความยากลำบาก

โรสปลื้มใจ “คุณปู่ หมอบอกว่าปู่กำลังทุกข์ทรมานจากอาการผิดปกติทางร่างกาย ซึ่งพูดอีกอย่างก็คือ มันเกิดจากความวิตกกังวลอย่างรุนแรง เนื่องจากโรคนี้เป็นอาการทางจิต หนูเชื่อว่าการปล่อยวางจะเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชนะ ความเจ็บป่วยที่ไม่สำคัญนี้”

ท่านปู่เซเวียร์พยักหน้า

โรสหยิบเข็มฉีดขึ้นยามา “ตอนนี้หนูเป็นพยาบาลแล้วนะคุณปู่ จากนี้ไปหนูจะดูแลคุณปู่เอง หนูยังไม่ชำนาญ เพราะว่าหนูยังมือใหม่อยู่ แต่สิ่งที่คุณปู่น่าจะบอกได้ คือ กะพริบตาถ้าหนูทำคุณปู่เจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ ตกลงไหมคะ?”