บทที่ 487

โรสขัดจังหวะโดยพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ผู้จัดการ ฉันจะออกเอง"

จากนั้นเธอก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับ เซร่า เซเวียร์ “หัวหน้าพยาบาลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ คุณเซเวียร์ ดังนั้นโปรดปล่อยเธอไป เธอเป็นพยาบาลที่ดีค่ะ”

เซร่ายอมรับ “ตราบใดที่คุณรับผิดทั้งหมด ฉันก็ไม่มีความกังวลใจใด ๆ ที่จะปล่อยให้ปัญหาผ่านไป”

โรสจึงไปเก็บของ ขณะที่เธอกำลังจะออกจากห้องพยาบาล พร้อมกับสัมภาระของเธอ เธอได้พบกับเจย์ที่ตัดสินใจไปเยี่ยมอย่างกะทันหัน

เจย์มองเธออย่างสับสน ดวงตาสีแดงของโรส ได้ระบายความเจ็บปวดในใจของเธอแล้ว

“ใครทำอะไรคุณ?” เจย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายของเขากำลังลุกไหม้ด้วยความโกรธในตอนนั้นและเขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการบดขยี้ผู้กระทำความผิดให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

โรสไม่มีอารมณ์จะจัดการกับเขา เธอเดินอ้อมเจย์ไป

อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นเขาก็ดึงกกหูของเธอ “คุณหูหนวกไปแล้วเหรอ?”

"โอ๊ย!" โรสสูดหายใจเข้าอย่างรวดเร็วจากความเจ็บปวด

เมื่อถูกดึงหูเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องย้อนกลับไปยืนตรงหน้าเขา

โรสโกรธอย่างเห็นได้ชัด “ครอบครัวของผู้ป่วยกล่าวหาว่าฉันฉีดยาให้คนไข้ อย่างผิดกฎ ฉันจึงถูกไล่ออก”

ลักษณะของ เจย์ เปลี่ยนไปในทางบึ้งตึง "ใคร?"

เขาบ่นว่า “ใครโง่พอที่จะสร้างปัญหาให้กับอาณาเขตของฉัน?”

โรสเพียงแค่จ้องมาที่เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมคุณถึงโกรธ? ฉันเป็นคนผิดเองค่ะ”

เขามองเธออย่างอ่อนโยน ด้วยความโกรธของเขา “ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอ? ถ้าเธอไม่มีใครให้พึ่งพิง ให้พึ่งพาฉันได้ ทำไมเธอไม่บอกฉัน ว่าเธอทำผิด?”

“ฉันไม่มีทางติดต่อคุณได้เลย” โรสจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตขนาดเท่าจานรองแก้ว

“ฉันไม่ได้ให้โทรศัพท์คุณไว้เหรอไง? เบอร์ของฉันอยู่ในนั้น”

"คืออะไรนะคะ?" โรสตกใจเกินกว่าจะเข้าใจ

ชายคนนี้ซ่อนแรงจูงใจแอบแฝง เมื่อเขาให้โทรศัพท์กับเธอเหรอ?

“เราเป็นแค่คนแปลกหน้า ท่านประธาน ทำไมคุณถึงช่วยฉันล่ะคะ?” โรสพยายามถามเขาอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองย้อนกลับไปที่เธอ เขาเริ่มคิดว่า 'บางทีเธออาจคิดอะไรบางอย่างออก' เขายิ้ม "ใครจะรู้ล่ะ? อาจเป็นเพราะคุณดูสบายตาล่ะมั้ง”

โรสเม้มริมฝีปากของเธอ เป็นเหตุผลที่แย่สิ้นดี

เจย์สอดมือทั้งสองของเขาเข้าไปในเสื้อกันลมและเดินไปที่ห้องของท่านปู่เซเวียร์