บทที่ 489

อย่างไรก็ตาม เปลวเพลิงแห่งความโกรธก็ลดน้อยลงอีกครั้ง ในขณะที่เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของโรส

ในท้ายที่สุด เขาฝืนพูดว่า “ดูเหมือนว่าฉันจะติดหนี้รางวัล สำหรับการตั้งใจทำงานของคุณนะ”

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะพูด!

โรสจ้องมองเจย์อย่างมีความหวัง โดยไม่รู้ว่าเขาหมายถึง 'รางวัล' อะไร

“มีอะไรอยากได้หรือเปล่า?” เจย์มองเข้าไปในดวงตาที่อยากรู้อยากเห็นของเธอ

เธอแค่โกหกและพูดว่า “ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน ท่านประธาน ไม่จำเป็นต้องให้รางวัลหรอกค่ะ”

แสร้งว่าเธอเป็นคนโลภ เจย์ไม่ได้พูดอ้อมค้อม “แล้วรางวัลเงินสดล่ะ?”

แววตาของโรสหรี่ลงทันที

เจย์ขมวดคิ้ว ทุกวันนี้เธอไม่ได้ขัดสนเหรอ?

“ไม่ต้องการเงินสดเพิ่มเหรอ?” เขาถามด้วยความสงสัย

โรสส่ายหน้า

เมื่อถึงจุดนี้ เขาก็ผวาภายในใจว่า 'เธอไม่ได้บอกจักรวรรดิไร้อาทิตย์อัสดงหรอกหรือว่าเธอขาดเงิน?’

'บางทีเธออาจได้รับความช่วยเหลือจากที่อื่นแล้ว'

เซร่าพูดตรง ๆ เธอพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมเธอถึงทำงานเป็นคนดูแล ถ้าเธอไม่ต้องการเงินเพิ่ม?”

โรสตอบด้วยท่าทีขบขันว่า “ฉันมีเพื่อนออนไลน์ที่เป็นเด็กรวยและเอาแต่ใจ เขาเสียเงินจำนวนมากจากการต่อสู้กับฉัน”

ริมฝีปากของเจย์กระตุกอย่างรุนแรง

เธอกล้าดียังไงมาเรียกเขาว่า 'เด็กรวยที่เอาแต่ใจ' ลับหลังเขา?

“ถ้าเธอไม่ต้องการเงินรางวัล ก็ไม่เป็นไร” เขาจึงตัดสินใจยึดผลประโยชน์ของเธอ

โรสไม่อยากปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือไป จู่ ๆ เธอก็โพล่งออกมาว่า “คุณจ้างฉันเป็นข้าราชการได้ไหมคะ ท่านประธาน?”

เจย์อ้าปากค้างเล็กน้อย ด้วยความประหลาดใจ

ปรากฏว่า นี่เป็นความตั้งใจที่แท้จริงของเธอ

“ไม่ ฉันทำไม่ได้” เจย์ปฏิเสธคำขอของเธออย่างห้วน ๆ

ภาพลักษณของผู้หญิงที่ทำงานอย่างหนักเพื่อเอาใจและให้บริการแก่ผู้ป่วยรายอื่น ๆ เพียงเพื่อได้รับการรักษาตามอารมณ์ของพวกเขาทำให้เจย์ ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

โรสทรุดตัวลงไปข้างหน้า อย่างไร้เรี่ยวแรง