บทที่ 490

เจย์พูดว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันเรียกคุณมาที่นี่ เพื่อมาให้คำปรึกษาแก่ผู้ป่วย"

โรสถอนหายใจอย่างโล่งอก

อย่างไรก็ตาม จากนั้นเธอก็จ้องเขม็งไปที่เจย์ เมื่อได้ยินคำพูดของเขา

เธอพูดตะกุกตะกัก “ให้คำปรึกษาเหรอคะ?”

เธอจะให้คำปรึกษาผู้ป่วยได้อย่างไร ในเมื่อเธอไม่เคยเรียนจิตวิทยามาก่อน?

เจย์พยักหน้า "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

เธอเกรงว่าการละเมิดต่อผู้วิเศษวิโสองค์นี้อาจทำให้เธอถูกไล่ออกได้ โรสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมีความกล้าหาญ

"ฉันจะลองดูค่ะ"

เจย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหัวเตียงและจ้องไปที่เธอด้วยดวงตาที่หรี่ลง

ในขณะเดียวกัน เซร่าก็นั่งลงที่ปลายเตียงและพร้อมที่จะชื่นชมยินดีในความทุกข์ยากของเธอ

จากมุมทั้งสองข้างของเธอ โรสรู้สึกกดดันอย่างมาก เธอมีหลายล้านเรื่องที่จะบอกคุณปู่ของเธอ แต่ไม่รู้ว่าจะพูดออกมาอย่างไรดี

“คุณ... ปู่เซเวียร์ คือ... วันนี้เป็นวันที่มีแดดจ้า อากาศอบอุ่น และสายลมอ่อน ๆ เป็นวันที่เหมาะสำหรับการออกไปข้างนอกนะคะ…”

เซร่าหน้างอ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ทั้ง ๆ ที่เธอมีความโกรธเคืองอยู่

เจย์ลืมตาขึ้นมองโรส “เธอกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศอยู่เหรอ?”

โรสจ้องมองเจย์ อย่างหมดคำพูด ผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรดี ๆ ทำในชีวิตแล้วหรือ? ทำไมเขาถึงมากวนใจเธอที่โรงพยาบาลได้ทุกวี่ทุกวัน?

“ฉันได้ยินมาว่า สภาพอากาศมีผลต่ออารมณ์ของผู้คน ท่านประธานคะ ดังนั้น...”

เจย์แย้งว่า "แล้วทำไมเราถึงต้องมีหมอ ถ้าสภาพอากาศสามารถรักษาคนป่วยได้"

อืม...

“ฉัน... ฉันประหม่าเพราะพวกคุณอยู่ที่นี่” โรสตอบด้วยความบริสุทธิ์ใจ

เขาตอบว่า "คุณต้องชินกับหัวหน้าที่คอยกำกับคุณ ในขณะที่คุณทำงาน"

เธอไม่มีอะไรจะพูด "..."

เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้อื่นได้ แต่เธอสามารถเปลี่ยนวิธีการโต้ตอบของเธอเองได้

โรสรำลึกถึงจิตวิญญาณอันไร้เทียมทานของเธอพรางสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้น ใช้ภาษาที่สมบูรณ์แบบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พูดให้กำลังใจจากก้นบึ้งหัวใจของเธอ แด่ท่านปู่เซเวียร์

“คุณปู่เซเวียร์คะ หลังจากการปรึกษาหารือ เบื้องต้นของแพทย์แล้ว เรายืนยันว่าอวัยวะของคุณยังแข็งแรงดีดังนั้นความไม่สบายทั้งหมด ที่ร่างกายของคุณกำลังประสบอยู่ในขณะนี้ เกิดจากสาเหตุทางจิตใจ นั่นคือเหตุผลที่คุณยังคงนอนอยู่บนเตียงค่ะ