บทที่ 491

เจย์โยนหน้ากากของโรสลงในถังขยะ

ดวงตาของเธอพลันเบิกกว้าง เมื่อจ้องมองตามหน้ากากที่ตกลงไป หัวใจของเธอรู้สึกว่างเปล่าอย่างอธิบายไม่ถูก

เจย์ไม่ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความสมเพชของตัวเอง "มากับฉันสิ"

"เราจะไปที่ไหนคะ?" เธอเดินตามเขาออกจากห้องพยาบาล

มีคนสองสามคนเดินสวนมาเป็นระยะ ๆ ตามทางเดินที่ทอดยาว

ระหว่างนั้น โรสจะหันหน้าเข้าหากำแพง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นเห็นใบหน้าที่ผิดปกติของเธอ

ทุกครั้งที่เกิดขึ้น ดวงตาของเจย์ก็ร้อนรนยิ่งนัก

เขาพาโรส ไปที่สำนักงานของนักบำบัดโรคมืออาชีพ

โรส จ้องไปที่ประตูอ่านว่า 'จิตวิทยา' ทันใดนั้น การปฏิเสธอย่างแรงก็เกิดขึ้น เธอไม่ต้องการเข้าไปในห้องนั้น

“ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่นี่คะ ท่านประธาน? ฉัน... ยังสุขภาพจิตดีอยู่นะคะ”

เมื่อหันกลับมา เขาตอบว่า "คุณปู่เซเวียร์มีความสำคัญต่อฉันมาก เพื่อประโยชน์สูงสุดของฉัน คุณต้องเรียนรู้เกี่ยวกับจิตวิทยาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

โรสยืนแข็งทื่อ

เธอมีปฏิกิริยามากเกินไปหรือเปล่า? เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับคำปรึกษาเหรอ?

โรสค่อย ๆ เดินลากเท้า

เมื่อได้พบกับนักบำบัด เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านกับความนึกคิดของเธอ

เมื่อมองไปที่โรส เจย์ก็รู้สึกถึงความประหม่าของเธอ เพราะความกังวลทั้งหมดแสดงไว้บนใบหน้าของเธอเอง

"เชิญนั่งค่ะ" นักบำบัดโรคลากเก้าอี้ออกมาไว้ด้านหน้าเธอ

เธอนั่งอย่างเป็นทุกข์

ด้วยเหตุผลที่เธอไม่ทราบ ความน่าสะพรึงกลัวคล้ายกับการถูกวางบนกิโยตินจึงฝังแน่นอยู่ในใจของเธอ

นักบำบัดโรคเป็นสตรีอาวุโสที่จริงใจและมีอารมณ์ขัน เธอหันไปพูดกับเจย์ว่า “ผู้หญิงคนนี้และฉันจะมีสมาธิได้อย่างไร ในเมื่อมีผู้ชายหล่อ ๆ อย่างคุณอยู่ในห้องคะ ท่านประธาน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจย์ก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

เขาปิดประตูด้านหลังด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ

โรสยิ้มเล็กน้อยให้กับอารมณ์ขันของสตรีอาวุโส

นักบำบัดส่งแบบทดสอบสองสามข้อให้เธอ "ลองดูสิ นี่คือแบบสอบถามการตรวจสอบที่เราใช้เพื่อระบุว่าผู้ป่วยมีปัญหาภาวะซึมเศร้าหรือวิตกกังวลหรือไม่"

ในการทำแบบทดสอบ โรสอ่านอย่างจริงจัง