บทที่ 495

เมื่อตื่นขึ้น โรสก็ตระหนักถึงความจริงที่น่าสยดสยอง เธอเป็นโรคภูมิแพ้

"อ๊ากกก!"

เสียงเหมือนหมูถูกฆ่า ดังออกมาจากห้องน้ำ ทำให้โจเซฟินตกจากเตียงด้วยความตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

โจซี่รีบไปที่ห้องน้ำเพื่อดู ผิวขาวของโรสที่มีผื่นแดงประปรายใต้คอเสื้อหลวม ๆ ของเธอ

มันเข้ากับสีผิวหน้าของเธอ

โจเซฟินจ้องมองด้วยความตกใจ “เธอแพ้เกสรดอกไม้เหรอ?”

โรสส่ายหน้าไปมา “ร่างกายของโรส ลอยล์ นั้นอ่อนแอโดยธรรมชาติ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันลืมเรื่องนี้ไปได้น่ะ”

โจซี่รีบเดินออกไป เพื่อส่งข้อความหาพี่ชายของเธอ ดวยโทรศัพท์ของโรส ' มาเอาดอกกุหลาบของนายออกไป!' ตอนนี้! เดี๋ยวนี้เลย!

ได้รับข้อความดังกล่าวในตอนเช้า ทำให้อารมณ์ของเจย์แย่ลงทันที

เห็นได้ชัดว่าเธอรักดอกไม้ที่คนอื่นส่งให้เธอ แต่ในขณะเดียวกันก็กวาดดอกไม้อันล้ำค่าของเขาออกไปนอกประตู

นี่หมายความว่าอย่างไร?

เขาตอบอย่างเฉยเมยว่า 'กำจัดเองสิ'

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแบบเรียบง่าย เจย์ ก็มาถึงบริษัท

เกรย์สันจึงเล่าสิ่งที่ค้นพบครั้งสำคัญของเขาต่อท่านประธาน อย่างมืออาชีพ "นายท่านครับ นายหญิงโยนดอกกุหลาบที่นายท่านส่งให้ลงในถังขยะชุมชน เมื่อเช้านี้ครับ”

เจย์ ทำหน้าบูดบึ้ง!

“นายพบอะไรเกี่ยวกับอันธพาลป่าเถื่อนที่ส่งดอกกุหลาบให้เธอแล้วหรือยัง?”

เกรย์สันก้มหน้าลง "ยังครับท่าน!"

เหลือบมองไปที่ สายตาอันมืดมนของท่านประธาน เกรย์สันอธิบายต่อว่า “วันนี้ นายหญิง ขอลาหยุดด้วยเหตุผลบางประการ คนเลวคนนั้นยังไม่ปรากฏตัว ครับท่าน!”

เจย์เงยหน้าขึ้นมอง “ลาด้วยเหตุผลอะไร?”

เกรย์สันแสดงสีหน้าเหมือนคนท้องผูก “โรงพยาบาลไม่ทราบสาเหตุครับ นายท่าน พวกเขาไม่กล้าถามถึงรายละเอียดเพราะนี่คือนายหญิงที่เรากำลังพูดถึง”

น้ำเสียงของเจย์เฉื่อยชา"โทษทีนะ? ไปดูลาดเลาหน่อย ว่านายหญิงกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้”