บทที่ 511

"คุณคือจักรวรรดิไร้อาทิตย์อัสดงเหรอคะ?" โรสถาม

เจย์พยักหน้า

หลังจากได้รับการยืนยัน เธอกล่าวว่า "ฉันเป็นเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตของคุณ ไล่ล่าเหล่าบุรุษด้วยการชักดาบ ดูสิ ฉันมาที่นี่เพื่อสนับสนุนธุรกิจของคุณไง”

เจย์ยังคงเพียงพยักหน้า

เมื่อมองดูรายการราคาที่วางอยู่ถัดจากเขา เธอหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนจะพูดว่า "คุณได้เงินแค่ 15 หยวน จากการติดฟิล์ม คุณแน่ใจหรือว่าจะเลี้ยงมื้อเย็นให้ฉันได้"

เจย์ติดฟิล์มกันรอยบนโทรศัพท์แล้วยื่นให้

เธอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาขณะที่ เจย์ ค่อย ๆ เงยศีรษะของเขาขึ้น

"คุณอยากกินอะไรล่ะ?"

โรสได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเจย์ โรสก็ตกตะลึง

ริมฝีปากของเธอ พูดตะกุกตะกักอยู่นาน ก่อนเธอจะลังเลและตะโกนออกมา “ท่าน… อาเรส นั่นคุณเหรอคะ?”

เจย์ถอดหมวกที่มียอดแหลมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขาซึ่งดูเหมือนประติมากรรม เขามองตรงไปที่โรส

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อชำระเงิน อย่างใจเย็น

จากนั้นเธอก็เผชิญหน้ากับเจย์อย่าง สงบสติอารมณ์ "ท่านอาเรส ทักษะการติดฟิล์มกันรอยของคุณดีมาก ฉันจะมาอุดหนุนธุรกิจของคุณใหม่ในครั้งหน้านะคะ"

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างใจเย็น เธอหันหลังกลับและวิ่งออกไป

เจย์เดาว่าเธอจะเรียกร้องความสนใจ ขายาว ๆ ของเขาพุ่งไปข้างหน้า ในขณะที่เขาวิ่งไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายพร้อมกับโรส

"โรส หยุดก่อน"

เจย์ใช้ประโยชน์จากขาที่ยาวของเขา เจย์จึงวิ่งไปดักหน้าโรสที่สี่แยก

“ท่านอาเรส คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่โรส” น้ำตาของโรสปนไปกับสายฝน แต่เสียงแหบแห้งและการสำลักของเธอกลับทรยศต่ออารมณ์ของเธอ

เจย์มองเธออย่างแน่วแน่ เขายับยั้งความปรารถนาที่จะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา เขาพยายามเลือกใช้วิธีอื่นที่จะแสดงว่าเขาเคารพเธอ

"ไปเถอะ"

ขนตายาวของเขาหลบสายตาและจิตวิญญาณที่เยือกเย็นแต่มีเสน่ห์ของเขาดูหดหู่เป็นพิเศษในขณะนี้

เขาหันกลับมาช้า ๆ ลากเท้าที่หนักไปข้างหน้าทีละก้าว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนสูง และร่างกายกำยำ ความหดหู่และความเหงาที่ไม่มีที่สิ้นสุดออกมาจากตัวเขา