บทที่ 512

"อยากทำไหม?" เจย์คร่อมตัวและวางมือทั้งสองข้างของเขาไว้ข้างกายของเธอ

โรสคว้าหมอนปิดหน้าพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “อย่ามองหน้าฉันได้ไหม?”

เจย์คว้าหมอนออกแล้วปฏิเสธ "ไม่"

“ถ้าอย่างนั้น… เราปิดไฟได้ไหม?” เธออ้อนวอนอย่างนอบน้อม

“ไม่”

โรสรู้สึกรำคาญ “ถ้าอย่างนั้น… ฉันก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้นแล้ว”

เธอไม่ต้องการแสดงละครโรแมนติกดราม่าระหว่างหนุ่มหล่อกับไดโนเสาร์ รู้สึกราวกับว่ามันจะทำให้ความงามของเธอมัวหมอง

หลังจากถูกปฏิเสธ เจย์ก็นอนลงข้าง ๆ เธอพลางรู้สึกหดหู่

โรสรู้สึกสูญเสียอย่างแรงกล้าและรู้สึกผิดในใจเธอ

“รอฉันทำศัลยกรรมก่อนได้ไหม?” เสียงของเธอเบาลง

"ไม่" น้ำเสียงของเจย์นั้นบูดบึ้ง “ไม่อนุญาตให้ทำศัลยกรรม ยิ่งกว่านั้น ฉันอดใจรอไม่ไหวแล้ว...”

แล้วเขาก็เริ่มแหกกฎของเธอ...

โรสตะโกนอย่างเศร้าโศก “แล้วทำไมนายถึงมาขอความเห็นจากฉันล่ะ?”

เพราะ เขาไม่ยอมรับความคิดเห็นของเธอเลย!

“โรส ฟังนะ เราสูญเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเราไปแล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่นานนัก เราโชคดีมากที่ได้อยู่ด้วยกัน ในอนาคตเธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้จากฉันไปไหนอีก”

"โอ้!"

“จะสวยหรือขี้เหร่ไม่สำคัญสำหรับฉัน สิ่งสำคัญคือเธอมีสุขภาพที่ดีแข็งแรง”

"โอ้!" โรสรู้สึกไม่สบายใจที่เขาหยอกล้อเธอ และทำได้เพียงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หยุดขยับมือพลันจ้องมาที่เธอด้วยสายตาดำทมิฬดุจหมาป่า “เมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไรนะ?”

เหมือนครูที่กำลังพิสูจน์นักเรียน สายตาของเขาเคร่งขรึง