บทที่ 513

โรสผลักประตูเข้าไปข้างในแล้วตะโกนอย่างโกรธเคือง “ถ้าจะทะเลาะกันก็ออกไปข้างนอก คนไข้ต้องการการพักผ่อน”

เซย์นและเซร่าต่างก็เป็นคนีหยิ่งยโส ดังนั้นพวกเขาจะยอมหยุดได้อย่างไร? พวกเขาหันมาว่าโรส "หุบปาก"

ทั้งสองทะเลาะกันมากยิ่งขึ้น

เซย์นพูดอย่างโกรธเคือง “เซร่า แม่ของเธอเอาพ่อฉันไปและทิ้งแม่ฉันไว้คนเดียว ฉันจะตำหนิใครล่ะ ถ้าไม่ใช่แม่ของเธอ?”

เซร่าไม่ยอมที่จะแสดงข้อเสียเปรียบ เธอพูดว่า "แม่ของนายดูแลพ่อฉันไว้ไม่ได้ นั่นก็เพราะว่าหล่อนไม่มีความสามารถไงล่ะ"

ด้วยสายตาเยาะเย้ยของเธอที่เพ่งไปหาเซย์น "นายผลาญเงินของครอบครัวเซเวียร์ ดังนั้นพ่อของฉันจึงผิดหวังในตัวนาย ครอบครัวเซเวียร์ ได้สับเปลี่ยนตำแหน่งใหม่ มานานแล้ว ตอนนี้แม่ของฉันเป็นนายหญิง พ่อฝากความหวังไว้ที่พวกเราพี่น้อง”

เซย์นไม่สามารถพูดต่อและได้ยกกำปั้นขึ้นเพื่อจะตีใครบางคน

เซร่าตะโกน “นายมันโง่ นายจะทำอะไรได้ นอกจากใช้กำลังแก้ปัญหา?”

โรสเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เธอจึงก้าวไปข้างหน้าเซย์น ด้วยสองแขนที่กางออกกว้างขึ้น ไฟแห่งความโกรธที่ลุกโชนในดวงตาของเธอ

"เซย์น พอได้แล้ว"

เซย์นเหลือบมองไปที่ผิวของโรสโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาหยุดนิ่งทันทีราวกับว่ามีใครบางคนร่ายมนต์สะกดใส่เขา

จากนั้นเธอก็พูดกับเซร่าว่า "รีบหนีไปซะ!"

เซร่ากลัวว่าเซย์นจะทุบตีเธอ เธอจึงรีบหนีไป

ในเวลานี้ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยน้ำตาพลางเอื้อมมือไปลูบหน้าโรส “เธอกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

เธอรู้ว่าเขาต้องจำเธอได้แน่ ดังนั้นเธอจึงเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็น

"เรื่องมันยาวน่ะ”

เซย์นกระชากเสียง “งั้นก็ใช้เวลาของเธอ แล้วบอกฉันมาสิ”

โรสไม่ต้องการเปิดเผยความลับบางอย่างที่เธอรู้ เพราะความลับเหล่านั้นสามารถทำลายงานทั้งหมดของเจย์ได้