บทที่ 515

เจย์ดึงโรสออกจากห้องคนไข้ เขาผลักเธอชิดกับกำแพงและสอบปากคำ “เธอเป็นคนดูแลห้อง 11 เท่านั้นไม่ใช่เหรอ?”

โรสจ้องเขาด้วยสายตาที่ไร้เดียงสาราวกับเจ้ากวางน้อย “ไม่มีใครกล้ารับใช้อาที่รองของนาย ฉันก็เลยมา”

“เธอไม่กลัวว่า พวกเขาจะรบกวนเธอเหรอ?”

โรสเงยหน้าน้อย ๆ ขึ้น จิ้มนิ้วก้อยลงบนหน้าอกอันแน่นหนาของเขาพลางพูดด้วยสีหน้าเหมือนซึนเดเระ "ฉันไม่กลัวหรอก ฉันมีคนที่ฉันสามารถพึ่งพาได้”

ดวงตาของเจย์เปล่งประกายด้วยความปิติยินดี ขณะที่มือใหญ่ของเขาคว้ามือเล็ก ๆ ของเธอไว้ “ได้ ฉันจะให้เธอพึ่งพาฉัน”

……

เมื่อโรสกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ทุกคนต่างตกตะลึงกับจิตวิญญาณของผู้ดูแลที่ "ยอมตายเสียดีกว่ายอมจำนน"

“หืม ผู้ดูแลคนนี้ ยังกล้าเข้ามาอีกเหรอ?”

“รปภ. ไล่เธอออกไปซะ”

ทันทีที่เสียงของอาสะใภ้รองหายไปก็ได้ยินเสียงอันโหดร้ายของเจย์ที่ปกคลุมไปด้วยลมหนาวที่พัดโชยมา

“ใครกล้าทำแบบนั้น?”

เจย์ตามหลังโรสไป ดวงตาคมดั่งนกอินทรีของเขากวาดไปที่ใบหน้าของทุกคน ในขณะที่เขาพูดอย่างเศร้าหมอง “ทุกคนออกไปก่อน ยกเว้น คุณปู่อาเรส”

ขณะที่ทุกคนออกจากห้องผู้ป่วย พวกเขาหันไปหาโรส พวกเขาทั้งหมดอยากรู้อยากเห็นมาก ผู้ดูแลที่โง่และซื่อคนนี้ โน้มน้าวให้เจย์ทำตามความปรารถนาของเธอได้อย่างไร?

อาสะใภ้รองถึงกับถามแม่ของเจย์ด้วยความสงสัย “พี่สะใภ้คะ ผู้ดูแลคนนั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมเจย์ถึงฟังเธอมากขนาดนี้?”

คุณนายดูอึมครึมและเป็นกังวลขณะตอบ “ใครจะรู้ว่าสัตว์ประหลาดน่าเกลียดตัวนี้มาจากไหน เจย์ของฉันถูกหล่อนครอบงำและคอยปกป้องหล่อนเป็นพิเศษ”

หลังจากห้องผู้ป่วยปลอดโปร่งแล้ว อากาศก็ไหลเวียนได้ดี ขอบเขตการมองเห็นก็กว้างขึ้น