บทที่ 575

ทุกคนเบิกตากว้างถามอย่างคาดไม่ถึง “ใครกัน?”

เกรย์สันตอบว่า “นายน้อยของเราไง ซึ่งเขามีไหวพริบเทียบเท่ากับท่านประธานเลยนะ”

สตอร์มปฏิเสธความคิดนี้ทันที “ไม่มีทาง ฉันสัญญากับท่านประธานว่าฉันจะดูแลนายน้อยและคุณหนูให้ปลอดภัย การปล่อยให้นายน้อยเจนสันช่วยเรา อาจเสี่ยงต่อการเปิดเผยที่อยู่ของเขาที่จะเป็นอันตรายต่อเด็ก ๆ ได้”

เกรย์สันตบไหล่สตอร์มและให้ความมั่นใจโดยพูดว่า “นายกังวลมากเกินไป มีแต่พวกคนที่วอนอยากจะตายเท่านั้นที่จะพยายามยั่วยุปีศาจตัวน้อยทั้งสามได้”

มีความลังเลใจในดวงตาของสตอร์ม เกรย์สันถาม “เว้นแต่ว่านายอยากเห็นการทำงานหนักที่ผ่านมาของท่านประธานได้สูญเปล่าไปดี?”

สตอร์มพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

ในเมืองอิมพีเรียล สมบัติของตระกูล

ในส่วนที่ดีที่สุดของพื้นที่ตั้งของบ้านพักซึ่งมีกลุ่มภูติผีของพวกเขาเฝ้าอยู่

เมื่อเขาพาเกรย์สันไปที่คฤหาสน์ สตอร์มพบว่าร็อบบี้น้อยกำลังนอนอยู่บนพื้นอาบแดดขณะที่เอาถุงบรรจุเม็ดถั่วที่ใช้เพื่อเป็นของละเล่นไล่เหยียบมามัดเท้าเขาไว้

เจนสันนอนอยู่ตรงหน้าร็อบบี้ซึ่งมีหนังสือชื่อ 'การจัดการธุรกิจ' วางคลุมใบหน้าของเขา

ในส่วนของเซ็ตตี้น้อยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่สุด เธอนอนหลับอยู่บนเปลญวนในที่ร่ม

สตอร์มส่ายหัวด้วยความผิดหวังเมื่อเขาเห็นเด็กดูขี้เกียจ “หยุดทำตัวขี้เกียจในขณะที่ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อดูแลพวกคุณเลยนะ เจ้าเด็กขี้เกียจ”

ร็อบบี้น้อยลืมตาขึ้นเพื่อจ้องมองสตอร์มอย่างดูถูก “ทำไมเซ็ตตี้ใช้เวลาแต่ละวันกินและนอนเหมือนหมูได้ ในขณะที่เจนสันกับผมต้องฝึกและเรียนรู้อยู่ล่ะ สตอร์ม? นี่เป็นการเหยียดเพศและความเกลียดชังผู้หญิงอย่างโจ่งแจ้งเลยนะ”

เกรย์สันอดหัวเราะไม่ได้!

เขาน่าจะรู้ว่าใครก็ตามที่ปีศาจตัวน้อยทั้งสามคนจับเข้ามาอยู่ในกำมือ ชีวิตพวกเขาจะไม่ได้รอดไปง่าย ๆ

เกรย์สันตำหนิสตอร์มว่า “ความคิดแบบเหยีดเพศนี้คืออะไร? นายจะชอบผู้ชายมากกว่าผู้หญิงได้ยังไง? ชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน การศึกษาของเซ็ตตี้น้อยไม่สามารถหยุดชะงักได้นะ”

สตอร์มถึงกับกลืนน้ำลาย ด้วยการแสดงออกที่ขมขื่น เขาสูญเสียคำพูด “ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่อยากให้เซ็ตตี้มีความรู้หรอกนะ แต่เหมือนเปรียบได้ว่ามือของฉันถูกมัดไว้กับเด็กผู้หญิงคนนี้ เธอจะไม่ฟังหากไม่เฆี่ยนตีและถ้าฉันตีเธอ เธอจะเริ่มคร่ำครวญว่าถูกรังแก ฉันจะเดินไปรอบ ๆ ละแวกบ้านได้ยังไงถ้าพวกเขาได้ยินเสียงเธอร้อง?”