บทที่ 584

“ฉันอยากเจอเกรย์สัน” เจย์ไม่ใช่คนที่จะยอมเสียพลังงานไปกับสิ่งที่ไร้ประโยชน์ ถ้าหากขาของเขาไม่กลับมาเป็นปกติ เขาก็คงจะยอมรับตามที่มันเป็น

มีสิ่งที่สำคัญกว่าที่เขาต้องทำในขณะนั้น

หมอได้ส่งข้อความของท่านประธานไปถึงเกรย์สัน ซึ่งทำให้เขารีบเข้ามาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลอย่างรวดเร็วเมื่อได้ถูกกล่าวถึง

“ฉันต้องการออกจากโรงพยาบาล”

ดวงตาของเกรย์สันเบิกกว้างตามคำขอของท่านประธาน “ตอนนี้เลยเหรอครับ ท่านประธาน? หมอบอกว่าขาของคุณยังต้องรับการรักษา แล้วคุณยังต้องเข้ารับการบำบัดทางกายภาพบำบัดเป็นเวลานานอีกด้วย”

เจย์อาจจะดูร่างกายอ่อนแอในขณะนั้น แต่แววตาอันแหลมคมในดวงตาของเขาไม่ได้ลดเลือนลงเลยในขณะที่เขาส่งประกายแสงแห่งความตายไปที่เกรย์สัน “ทำไมนายถึงต้องเสียเวลาที่ไม่มีค่ากับบางสิ่งที่อาจไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย?”

เกรย์สันตอบว่า “อย่างน้อยเราก็ต้องลองครับ ท่านประธาน”

“เกรย์สัน!” เจย์ตะโกนอย่างดุเดือด “ตอนนี้นายกำลังขัดขืนคำสั่งของฉันอยู่งั้นเหรอ?”

เกรย์สันถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด “ไม่ครับท่าน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง”

“งั้นก็ออกไปจัดการซะ”

“แน่นอนครับ ท่านประธาน”

เกรย์สันหันหลังเดินจากไป

ทว่า จู่ ๆ เจย์ก็หยุดเขาไว้ “เกรย์สัน”

เกรย์สันหยุดกลางคันในระหว่างที่ก้าวอยู่แล้วหันกลับมา “มีอะไรอีกไหมครับ ท่านประธาน?”

เสียงร้องไห้ที่คุ้นเคยที่เขาได้ยินเมื่อวานนี้ก้องอยู่ในใจของเขา มันฟังดูเหมือนแองเจลีน แต่ก็เหมือน โรส ลอยล์ ด้วย เสียงสะอื้นของเธอเต็มไปด้วยความไร้ยางอายที่เขาไม่รู้ว่าจะรักหรือเกลียดดี

เขาเปิดปากด้วยความคิดที่จะถามเกรย์สันว่าเธอกลับมาหรือเปล่าแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ยอมถามโดยไม่มีสาเหตุ

“ไม่มีอะไรแล้ว”

นี่เป็นครั้งแรกที่เกรย์สันเห็นท่านประธานทำตัวเหมือนไม่แน่ใจกับอะไรบางอย่าง เขาเลยเดินจากไปด้วยท่าทางเคร่งขรึม