บทที่ 585

แองเจลีน เซเวียร์ เริ่มเกลี้ยกล่อมเกรย์สันด้วยวิธีการว่าด้วยเหตุผลและอารมณ์ “นายเห็นไหม เกรย์สัน เจ้านายของนายอาจดูเข้าไม่ถึงด้วยท่าทางที่ไม่แยแสของเขาและทั้งหมดที่เขาเป็น แต่ฉันเข้าใจเขามากที่สุด เขาไม่ได้รู้สึกไร้ความรู้สึกอย่างที่เห็น อันที่จริงเขาห่วงใยมากและเป็นห่วงพวกนายทุกคนมากด้วยซ้ำ”

คำพูดของแองเจลีนเข้าไปถึงส่วนลึกของหัวใจของเกรย์สัน ท่านประธานอาจเข้มงวดกับพวกเขามาก แต่เขายังให้เกียรติและพวกเขาได้เรียนรู้มากมายจากเขา

ในขณะที่เขาดูเลือดเย็นต่อบุคคลภายนอก การแสดงออกที่ไม่มีใครแตะต้องได้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของหน้าที่ที่เขาต้องทำต่อไปเมื่อต้องพูดถึงต่อหน้าลูกน้องของเขา

แองเจลีนยังพูดเสริมเรื่องดี ๆ ขึ้นมาอีก “บางครั้งฉันสงสัยว่าเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความเงียบของเขานั้นเกิดจากความคิดที่ไม่ได้รับการพัฒนาตั้งแต่อายุยังน้อยของเขาหรือเปล่า เขาอาจให้ภาพลวงตาแก่พวกนายว่าเขาต้องดูดุร้ายมาก แต่ฉันรับประกันกับนายเลยว่าทุกอย่างที่เขาทำเป็นเพียงการเก่งแต่ดุว่าคนอื่นแต่พอถึงเวลาจริงกลับไม่ทำร้าย ใคร มันไม่มีอะไรต้องกลัวเลย นายต้องมีความกล้าหาญและเข้าไปเถอะ เกรย์สัน”

ดวงตาของเกรย์สันเบิกกว้าง

เขาคร่ำครวญภายในและบ่นว่า ‘ถ้าคุณเข้าใจท่านประธานว่าเขาอ่อนโยนมาก ทำไมคุณไม่เข้าไปพูดโน้มน้าวเขาเองล่ะ?’

เมื่อพูดในส่วนของเธอแล้ว แองเจลีนก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสา ด้วยดวงตาที่เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวควบคู่ไปกับรอยยิ้มอันสดใสของเธอ เมื่อเกรย์สันเห็นใบหน้านั้นเขาเองก็คิดว่าเธอเป็นเหมือนนางฟ้าเลย

เกรย์สันสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าและกลับเข้าไปที่ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสูง

ขณะที่เจย์ได้ลุกขึ้นนั่ง ชุดผู้ป่วยสีน้ำเงินลายทางที่เขาสวมไว้มันดูห้อยหลวม ๆ จากร่างของเขา

แม้น้ำหนักจะดูลดลงไปมาก แต่ความดุร้ายของบุคลิกของเขายังคงสลักไว้เหมือนเดิมอยู่ ท่าทางของเขาราวกับถูกแกะสลักไว้โดยมืออาชีพ ไม่ได้ลดลงเลยในขณะที่น้ำหนักลดลงไปแล้วก็ตาม

ในทางกลับกัน อากาศที่หนาวเย็นรอบ ๆ ตัวเจย์ดูเหมือนจะหนาวมากขึ้น

บางทีอาจเป็นความบอบช้ำของการสูญเสียทั้งพ่อแม่ของเขาในคืนเดียวที่ทำให้น้ำแข็งที่เย็นชาไหลซึมออกจากแขนขาอย่างเย่อหยิ่งเนื่องจากไม่มีทางออกแล้ว

เมื่อมองไปที่ท่านประธาน เกรย์สันรู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องเขม็งอยู่ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรก็ตาม เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง

“ท่านประธาน…” เกรย์สันพูดตะกุกตะกัก เขาไม่กล้าพูดออกมา

ท่านประธานดูน่ากลัวในขณะนั้นและเขามีความรู้สึกว่าเจย์จะต้องโกรธอย่างไม่ต้องสงสัยหากพบว่าเกรย์สันไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง

ในตอนนี้เขารู้ว่าเกรย์สันมีความกลัวอยู่เรื่องเดียว และนั่นทำให้ท่านประธานรู้ทันทีแล้วรู้สึกโกรธจัด