บทที่ 595

แต่เมื่อเจดพุ่งโจมตีไปข้างหน้า แองเจลีนหยุดนิ่งไม่แม้แต่จะกะพริบหรือขมวดคิ้วใด ๆ เธอเตะด้วยท่าทีที่ดูไม่น่ากังวลและเตะเจดไปไกลที่สุดจากห้องนี้

แจ็คกับคุณนายถึงกับตกตะลึง

แองเจลีนยื่นมือออกมาและทำท่าทางให้สัญญาณบางอย่าง ใบหน้าของเขาดูไร้อารมณ์ขึ้นมาทันทีและเสียงของเธอก็ไม่เป็นมิตรเมื่อเธอกล่าวว่า “คุณท่าน คุณนาย ได้โปรดกลับไปเถอะค่ะ!”

ท่าทางของแจ็คและคุณนายแสดงออกมาน่าเกลียดมากราวกับว่าพวกเขาได้ยินคำพูดที่รู้สึกรำคาญใจมาก

เธอไม่เต็มใจอยากจะรังแกพยาบาลผู้ดูแล เธอจึงตะโกนเรียก “เจย์ ลูกคือลูกของเราที่เราเลี้ยงดูมาผ่านความลำบากแสนเข็นนะ ตอนนี้พ่อแม่ของลูกต้องการพบลูกอยู่นะ ต่อให้ตะโกนไปอย่างนี้ แต่มันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นไปบนฟ้าเสียอีก! นี่คือหัวใจของลูกที่ทำด้วยเหล็กและหินหรือไงกัน?”

ในห้องนอน เจย์ตื่นขึ้นด้วยเสียงของแม่บุญธรรมของเขาและเขาเริ่มขมวดคิ้ว

เขาต้องการลุกขึ้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ร่างกายส่วนล่างของเขาหนักเหมือนตะกั่วและหิน เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

ในที่สุด เขาก็มองไปที่กระดิ่งข้าง ๆ ด้วยความขุ่นเคืองใจ เขาคว้ามันและเขย่ามัน

แองเจลีนเข้ามาในห้องทันที เธอทำท่างี่เง่าและถามว่า “ท่านอาเรส คำสั่งที่จะสั่งของคุณคืออะไร?”

เจย์ยิ้มเยาะ “ช่วยฉันหน่อย”

แองเจลีนช่วยเขาลุกขึ้นอย่างนุ่มนวล จากนั้นอุ้มเขาขึ้นรถเข็นและเข็นเขาออกไปนอกห้อง

แจ็คและคุณนายเห็นเจย์ถูกเข็นออกมาโดยนั่งอยู่บนรถเข็น การแสดงออกของพวกเขาค่อนข้างยากที่จะอธิบาย

มีความตกใจ แปลกใจและยิ่งไปกว่านั้น คือ โล่งใจ

บางทีในสายตาของพวกเขา เจย์ก็สมบูรณ์แบบเกินไป ตอนนี้เขาได้รับความเสียหายและไม่ได้แย่ทั้งหมด แต่มันกลับทำให้เขาถูกกักบริเวณมากขึ้น

ที่สำคัญกว่านั้น การข่มขู่ของเจย์ที่มีต่อผู้อื่นนั้นลดลงอย่างมาก

“เจย์ ลูกกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?” คุณนายเดินโซเซไปข้างหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา

“เกิดอะไรขึ้นกับขาของลูก?”