บทที่ 602

“เจนสัน ฉันเกลียดนาย” นี่คือเสียงที่ขุ่นเคืองของร็อบบี้น้อย

“เจนสัน ฉันก็เกลียดนายเหมือนกัน” นี่คือเสียงโกรธของเซ็ตตี้น้อย

เจนสันตอบอย่างเย็นชาว่า “ฉันไม่อยากคุยกับพวกคนโง่”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเจย์เปลี่ยนเป็นมืดมนทันที

แองเจลีนวิ่งออกไปด้วยความกลัวและพบเด็กน้อยสามคนในสวน

“พวกหนูกำลังทำอะไรกันอยู่?”

“ไม่เห็นเหรอไง? เรากำลังทะเลาะกันอยู่” เซ็ตตี้น้อยพูดกับแองเจลีนอย่างฉุนเฉียว

“ทะเลาะกันทำไม?” แองเจลีนถาม

“เพราะคุณ” ดวงตาของเซ็ตตี้น้อยเป็นสีแดงและความรู้สึกผิดของแองเจลีนก็ปรากฏขึ้นในทันที “เราหวังว่าคุณจะออกไปจากที่นี่ แต่เจนสันไม่เห็นด้วยกับเรา”

แองเจลีนอ้าปากเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“ฉันเป็นผู้ดูแลพ่อของพวกหนูนะ และยังเป็นครูติวเตอร์ส่วนตัวของพวกหนูด้วย ฉันออกไปไม่ได้หรอก” แองเจลีนป่าวประกาศเสียงดังพร้อมกับท่าทางวางมือไว้ที่เอวของเธอเอง

“บอกมาสิว่า อะไรที่เธอเต็มใจอยากให้ฉันออกไปนัก?” เซ็ตตี้น้อยเดินไปหาแองเจลีน เธอเอามือจับเอวของเธอไว้ขณะที่เธอจ้องไปที่แองเจลีนด้วยความโกรธ

แองเจลีนกล่าวว่า “เอาล่ะใจเย็น ๆ นะ ถ้าหากเธอสามารถทำการบ้านทั้งหมดได้และเมื่อวันหนึ่งฉันไม่มีอะไรจะสอนเธออีกแล้ว ฉันจะไม่เป็นครูติวเตอร์ของเธออีกต่อไป”

ร็อบบี้น้อยกล่าวว่า “คุณไม่สามารถเป็นผู้ดูแลพ่อของผมได้หรอกนะ”

แองเจลีนยิ้ม “สำหรับเรื่องนี้ พวกหนูไม่สามารถเรียกร้องได้ มันต้องเป็นพ่อของพวกหนูที่เรียกร้องกับเรื่องนี้เท่านั้น ถึงอย่างนั้น สำหรับการตัดสินใจของพ่อของพวกหนู ฉันทำเพื่อเขา เขาจะไม่มีวันพรากจากฉันไปตลอดชีวิตนี้”

เซ็ตตี้น้อยและร็อบบี้น้อยโกรธมากกับความมั่นใจในตัวเองอย่างลึกลับซับซ้อนของเธอ “คุณน้าอะไรก็ได้ รอดูเถอะ อีกไม่นานคุณพ่อของเราจะไล่คุณออกไป”

จากนั้นเซ็ตตี้น้อยก็วิ่งหนีออกไปอย่างโกรธเคือง

ร็อบบี้น้อยจ้องไปที่เจนสันและถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า “เจนสัน ฉันจะถามนายเป็นครั้งสุดท้าย นายอยากเข้าร่วมทีมกับเราไหม”